CHAPTER 51
“’Wag ngayon. Parang awa mo na ‘wag ngayon…” naiiyak na sabi ko. Pinunasan ko ang aking mga luha. Tumingin ako sa likuran niya upang mag-abang ulit ng tricycle.
“Ihahatid na kita, Ligaya…” pagpupumilit nito.
“Kahit sa ngayon lang… pabayaan mo muna ako. Nagmamakaawa na ako sa ‘yo,”
Lumingon ako sa kanya, nagtagpo ang mga mata naming dalawa. Walang tigil sa pag-agos ang luha mula sa aking mga mata. Humihikbi na ako. Nasa ospital ang anak namin. Tapos ang ama ng anak ko ay kaharap ko ngayon. Kailangan ko ng makaalis para mapuntahan ang anak ko. Nasa kabilang bayan pa ang ospital namin kaya doon na ako didiretso.
“I promise… I will not do anything. Hayaan mo lang akong ihatid ka, Ligaya,” nagmamakaawa ang boses nito. Umiling ako. Kapag ihahatid niya ako, magtataka siya kung
