HONEY’S POV
Tahimik akong nakaupo sa passenger seat, ramdam ang matinding tensyon sa loob ng sasakyan. Hindi ako makatingin kay Desmon—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa paraan ng pagkuyom ng mga kamao niya sa manibela, sa paraan ng mahigpit niyang pagkagat sa kanyang panga, at sa malamig na titig niya sa daan.
Alam kong galit siya. Sobrang galit.
“D-Desmon…” mahina kong tawag, pero hindi siya sumagot.
Nagpatuloy lang siya sa pagmamaneho, dire-diretso sa isang direksyong hindi ko alam.
Dapat ay kinakabahan ako—pero sa halip, isang kakaibang pakiramdam ang bumalot sa akin. Pagod ako, oo. Nanginginig pa rin ang katawan ko sa takot sa nangyari. Pero sa kabila ng lahat, sa tabi ni Desmon, pakiramdam ko… ligtas ako.
Maya-maya pa, napansin kong pumasok kami sa isang madilim at masukal na
