Secret Fortress: Outvying Mayhem

Chapter 2

Chapter 2: Forbidden Ability

Nagawa kong makasabay sa mga training ng kapwa ko apprentice under the supervision of Master Kyunara, he was an eccentric from the country of Japan. Isa siya sa mga nagtayo ng institusyon at sosyedad na ito na kung saan ay malaking tulong sa amin.

Ang fortress ay mayroong malawak na espasyo na kung saan binubuo ng iba't ibang manufactures. Gaya ng institusyon, kung saan kami nag-eensayo ngayon. Ang institusyon ay hindi gaya ng mga nasa normal na paaralan na mayroong iba't ibang baitan. Ang pinagkaiba ng institusyon dito ay pinagsama-sama ang lahat sa isang malawak na parang upang doo'y sabay-sabay na hasain.

Nakahanay kaming lahat at pare-pareho ng kasuotan. According to the history, noong hindi pa masagana at kulang pa sa capability na gumawa ng mga fabric apparels ay mga telang balabal ang gamit noon ng mga sinaunang nandito. Hanggang sa umunlad ng umunlad at tinustusan ang bawat kakulangan ng mga taong nandito.

We all wore a plain white t-shirt and a plain white pants at puting sapatos. May strap ng telang puti ang nakatali sa aming mga ulo. Ang mga kababaihan ay nakatali ang buhok sa isa habang ang mga lalaki ay hindi maaaring magpahaba ng buhok.

Pangalawa, mayroong sariling ospital ang kumunidad na ito, nagpapakadalubhasa ang mga experto sa pagtuklas ng mga makabagong gamot para sa mga makabagong sakit na dulot ng dakilang manlulupig.

At ang panghuli, mayroong pananggalang na inilagay ang mga kataas-taasang guro ng kumunidad na ito upang hindi matunton ng mga masasama. Imposibleng mahanap pa nila ang aming kinalalagayan.

That absurd rampart was casted way back noong world war II. Massive raw 'yong nawala sa myembro ng fortress at marami ang naiwan sa kalaban. That absurd conqueror! Winasak niya ang halos kalahating parte ng mundong ibabaw upang maangkin lamang ang trono. Pero kahit ganoon pa man ay hindi sumusuko ang damdaming nais na makamit ang kalayaan at kapayapaan. Iyon ay ang alab ng aming paghihiganti na makuha ang trono at maibalik ang dakilang tagapagligtas.

"Yttria, ayos ka lang ba hija?" tanong ni Master Kyunara matapos ang aming page-ensayo. Hapon na rin kaya siguro ipinahinto na muna niya at itutuloy muli bukas.

Ngumiti ako at saka tumungo, "Maayos lang po ako, master!" saad ko ng makatayo ako mula sa pagkaka-squat.

"Balisa ka sa ensayo natin ngayon, may iniisip ka ba?" sinuksok niya ang kanyang mga kamay sa mahabang manggas ng kanyang balabal na damit. Naalala ko 'yong dumbledor sa kanya especially sa suot niyang mahabang tela at sa puti niyang buhok at balbas na mahaba.

"Mayroon po bang identification kapag napasok ka po sa kumunidad na ito, master?" out of the blue na tanong ko. Hindi naman talaga sana 'yon 'yong itatanong ko, pero tiyak kong seseryusuhin na naman ito ni Master Kyunara.

Ngumiti siya, "Namamangha ako sa mga itinatanong mo, hija. Matalino kang bata." pinagbuksan ko siya ng pintuan ng lumiko kami at pumasok sa malawak na hapag-kainan.

"Pagkakakilanlan ba 'kamo?" anya at saka ako tumango, naupo kami sa bakanteng upuan at nagserve kaagad ang nakatayong tauhan sa tabi namin. Sila 'yong mga nagsisilbi sa amin tuwing kainan.

"Mayroon, hija, bakit mo naman naitanong ang bagay na iyon?"

"It just popped inside my head..." ngiting sagot ko tapos ngumuya na ako. I liked talking with Master Kyunara more than anyone else kasi siya lang 'yong nakakaintindi sa pag-iisip ko.

"Get rest and be prepared for tomorrow's training..." payo pa sa akin ni Master Kyunara nang matapos na akong kumain. Tumango ako saka nagtungo sa aking silid. Minsan cabin ang tawag nila dito but I prefer calling it as 'silid' rather than those shitty endearments.

Kinabukasan, nagising ako sa nakakainis na tunog na nagmumula sa main gate. Meaning to say, 'pag ganoon, mayroong bagong huli or in other words, may bagong salta.

When they have secured that he's eccentric, the irritable tone suddenly vanished. Nakakainis lang kasi. Pero, luckily, may bago ulit kasi sa nagdaang mga araw, kukonti ang nare-recruit ng mga guardiya sa labas ng kumunidad. Ang ilan ay maaaring umanib na sa kalaban. Their bad.

Two months na akong nage-ensayo and nothing is new. My physical appearance, my BMI. Hindi ako nagpapaniwala sa mga sinasabi ng ilan kong mga kasama dito. Kesyo ang fit ko raw and so on. Tss! I don't give a damn.

"May bago na namang salta." that's how Mara Wilton greet in a morning.

"Well, what's new?" kibit-balikat kong sagot nang mai-lock ko ang silid ko. She probably aware doon sa bagong salta. She's always like that since when? When she approached me. Haha.

"I'm curious..."

"You're always, Mara..." I rolled my eyes. Lumiko kami at nagtungo sa breakfast hall.

"Kainis ka! Binabara mo na naman ako! Ump!" sumimangot siya na parang bata. Napaka-isip bata niya pala. Minsan ko lang makasama si Mara kasi kapag nasa training kami, we are being divided at bawat araw iba-iba ang grupo upang mahasa raw ang aming social aspects.

"I'm not obstructing you, I'm just being honest." I looked at her, naka-pout nga siya as I've said.

Inasikaso kaagad nila kami nang maupo kami.

The audio system suddenly turned on, may ia-announce na naman sila. Tumaas ang kilay ko nang bumukas ang pintuan ng breakfast room. Unang tumambad ang security personnel na dalawa habang may kasing edad namin ang nasa gitna. Napadako sila sa kalapit na bakanteng upuan sa tabi ng mesa namin. Tumungo sila doon. Nakita ko ang birthmark niya sa bandang side ng kanyang leeg.

Mas lalong kumunot-noo ako ng hindi ko iyon maintindihan. Most birthmarks are readable except for his. As if I care, 'di ba wala nga ako niyan. And another thing, birthmarks are visible whether on their neck or on their wrist.

Mara waved her hand in front of my face. "Hello! You're spacing out, type mo ba 'yon? Ang cute niya 'no?" here we go again with Mara. Lahat naman na yata ng mga lalaking cute-kuno ay type niya. I winced.

"I'm done."

"Seriously?"

"Dadalian mo riyan o ako ang magsusupalpal ng plato sa bibig mo?" giit ko, she smiled sarcastically.

"I'm done." she said matapos ubusin iyon ng ilang segundo. Tumayo na ako saka naglakad palayo. Suot namin ngayon ang training suit namin. Kaya nagtungo na kami sa open field.

Nang makarating kami doon ay sakto nakasunod din pala 'yong bagong salta. Nag-iisa na siya, maaaring iniwan na ng security. Pero curious ako sa ability niya and kung bakit may protective goggle siya. Maybe there's something behind that goggle. I grinned when looked at my direction.

"Ang sama mo talaga, Ria!" Mara was asphyxiated to what I did on his boyfriend.

"Inaano kita?" I grinned. Nakatingin pa rin 'yong loko sa akin, nakikita ko siya using my peripheral vision.

Naglakad siya palapit sa linya namin and then sat behind Mara na kulang na lang ay magbula ang bibig dahil sa kilig. Mas bet ko 'yong maglupasay na lang siya dito sa damuhan. Mas laugh trip 'yon.

"Everyone, listen."

I restored to my former gaze when Master Odin spoke. Terror siya and he hates naughty. Masama talaga 'yan magalit especially kapag hindi ka nakasagot sa isa niyang question and the worse mahirap siyang magbigay ng question. Like facing your death dahil sa punishment na ihahataw niya sa'yo and you should comply and do whatever it takes.

"Let's all welcome our new friend and ally, Mr. Void Harper. Please stand."

Tumayo naman siya while securing his goggles not to be taken away. Tss! As if naman gusto nilang makuha 'yon.

"Pleased to finally meet you all guys." nagpintig ang tainga ko sa pagkakarinig ko sa boses niya.

Well, he has good voice quality. Pero 'tong nasa likuran ko, she's surely drooling now. I fixed my posture and started to follow the motion of Master Odin. Nasa spiritual training kami ngayon kung saan, we will focus only on one thing and that is to maintain our guards strong and tough.

Nagmulat ako ng marinig ko ang pag-impit ni Mara sa likuran ko. Hindi iyon impit na kinikilig, kundi nahihirapan siya. Paglingon ko ay laking gulat ko na lamang nang makitang nagkaroon ng isang metrong bilog sa kinauupuan niyong salta. He's meditating and he's not aware of what is happening right now.

Bawat nasasakop ng bilog niya ay nalalanta and worse naglalaho. Pero ang mas ikinabigla ko ay tila hinihigop nito ang kalulwa ni Mara kaya kaagad ko siyang hinigit. Hinabol niya ang kanyang hininga at napaubo siya ng dugo.

"Are you okay?" nag-aalalang tanong ko, tinulungan ko siyang bumangon and caressed her back. Pinilit niyang tumango pero mas nag-aalala siya sa lalaking ito.

"H-he's not okay... Pahintuin mo siya! He'll definitely ruin this space kung nagpatuloy pa iyan!" sigaw ni Mara na nagpagising sa lahat. Nagsimulang may magbulungan at nagsigawan. Pero 'yong Void, nakapikit lang siya at wala talagang napapansin sa paligid.

Humakbang ako at napahinto rin ng bigyan ako ng babala ni Master Odin.

"Nagpatawag na ako ng staff, Ria, go away there, mapapahamak ka lamang. I bet you knew what's that ability." Master Odin spoke but I didn't bother to turn my gaze sa halip ay patuloy lang ako sa paglapit sa kanya.

"Mag-iingat ka, Ria!" nag-aalalang sigaw ni Mara.

Nang makalapit ako sa kulay lila niyang bilog, it is his ability. Isa ito sa mga forbidden ability na dapat hinahasa nang kung sinumang pinagkalooban nito. Pero bata pa siya, he can't stand that alone. Tiyak kong manghihina siya after this.

Hindi lang pala bilog ang kinauupuan niya, he has his own force field. Pero manipis lamang. Teka? Bakit ko nga ba ito ginagawa? To save him? Yeah, I think that's it! Tumutulong lang ako.

I attached my palm on his barrier and in a snap ay nawala ang force field niya then suddenly his aura became mild. His magical circle vanished at sakto lang ang pagdating ng staff. His body fell on my lap. What have I done? TF!

"What heppened to him, Master Odin?"

Hindi na ako nakinig sa usapan nila sa halip ay pinaubaya ko na sa staff na lumapit sa akin ang katawan niyong Void. I can't believe it! What was that!?

Bakit wala akong maramdaman noong nailapat ko na ang palad ko sa barrier niya?

Anong ibig sabihin niyon?