Rest, My Love (Hunters Series 1)

Kabanata 13

Nakatulala lang ako sa classroom. Pumasok si Cedrick sa klase nang isang oras nalang dismissal na.

"Girl, nandito raw kanina iyong panganay na Victoriano?" Tsismis niya sa akin.

Tumango ako sa kaniya. Bumalik naman siya sa mga kasama niya talaga sa room. I know he gave me the assurance based on his action so I should trust him.

"Ria, canteen?" Aya sa akin ni Gregor. Isa sa mga moments namin na ganito ng senior high ang mamimiss ko.

Dati kasi kapag wala nang masyadong ginagawa diretso kami ni Gregor ng canteen para tumambay rin o bumili. Kaunti rin kasi ang tao sa canteen kapag hapon, may mga ibang college students na natutulog, iyon lang.

"Sabay na rin tayo umuwi." Saad ko sa kaniya habang papalabas ng room hawak ang wallet ko na maliit.

Nag-usap kami tungkol sa mga kukunin namin na kurso sa kolehiyo. "Hindi ko rin natanong si mama kung matutuloy ako sa kurso ko." Wika niya.

Nakasalubong namin ang nagkakagusto kay Gregor na grade 11. Nanlaki ang mga mata nito nang nakita akong nakatingin sa kaniya at payukong naglakad nang lampasan kami. Tumawa ako nang marahan dahil manhid talaga si Gregor.

"Naol, hindi nakakaramdam." Ani ko nang malapit na kami sa canteen.

Nagsalubong ang makapal niyang kilay habang hindi ako binabalingan ng tingin. "Sinong manhid?" patanong niyang wika.

Umiling ako at hinila nalang siya, "Wala! Palibhasa kasi gwapo!" Pang-aasar kong saad.

"Sinong gwapo? Meron ba?" Balik niyang tanong. Tumawa nalang ako sa isipan ko dahil napakainosente niya at manhid.

I know that my dear friend, Gregor is also a heartthrob in our Senior high department. He's tall but not moreno. I could describe him with boy features from what I saw on the internet before.

Supporting his tall lanky body, and a touch of copper brown on his hair, he looks foreign with his almond Asian eyes and deep dimples when he smiles. I also get jealous of his clear and shiny face because of his genes. His father was unknown but he said that his father was Japanese-Filipino but of Jewish descent as well.

Pero para sa akin, no one can replace a Maximus Perses Victoriano in my eyes, he captured mine since I felt something that knocks my heart down.

"Hmm, ang alam ko hindi na talaga pwede si mama tsaka si papa because of big reasons that I don't want to know anymore. I also don't know him anyway." Saad niya sa akin nang nagkwento siya tungkol sa mga magulang niya.

Pumasok kami ng canteen at kaunti nalang ang bilihin. Bumili ako ng cookies at milk drink para sa meryenda namin. Bumalik muli kami ng room para kunin ang bag at umuwi.

"Practice will start tomorrow at 1 pm. Panghapon kayo kasi marami kayong STEM. Congratulations, halos kalahati ng section niyo ay nakasama sa honors' list." Wika ng aming adviser.

Naghiyawan naman kaming lahat nang dahil sa announcement ni Ma'am bago siya magdismiss.

Kinalabit ako ni Gregor at ngumiti, "Congrats, Ria!"

Binati ko rin siya pabalik. Lumabas na kami ng room. "Ria, wait! Sabay ako!" Habol ni Cedrick.

Nasa labas na kami ng senior high building, hindi malayo mula sa nilalakaran namin ay ang ground ng buong school.

Kumunot ang noo ko nang makitang nandito pa rin ang sasakyan nii Perses. 'Hindi kaya sila umalis ng school?'

Nasagot ang katanungan sa isipan ko nang makita si Perses sa gate kausap ang guard ng school. Even with his stance, he looks dashingly sophisticated armored with dominance and a hint of humbleness with the way he talks.

Malapit na kami sa kaniya nang lumingon siya sa banda namin. Pansin ko ang pagsalubong ng dalawang kilay niya nang makita ang dalawang lalaki na kasama ko.

Umiwas naman ako ng tingin at lumapit ng kaunti kay Cedrick habang malapit na namin siyang lampasan.

"Girl, may results na daw by next week, nakita ko sa website nila." Saad ni Cedrick.

Nakalampas na kami kay Perses nang kinalabit muli ako ni Gregor. "Tawag ka yata ng kuya mo." Bulong niya sa akin.

Napairap naman ako sa isipan ko dahil wala ako sa mood makipag-usap sa kaniya. I admit I got jealous a little bit pero wala naman dapat iyong pakiramdam ko na iyon eh. Well, I'm just a person anyway.

Tumigil ako ng lakad at pinauna na sila ni Gregor at Cedrick.

Mula sa aking likuran ay nagsalita ang lalaking malakas ang epekto sa akin.

"Asteria." His baritone voice called me as it sent unexplainable sensations to my system that makes me nervous every time I hear my whole name being called.

"Oh?" tanong ko sa kaniya saka humarap at ipinaskil ang hinanda kong ngiti na para sa kaniya.

I recognize the emotion showed in his eyes as he analyze my treatment towards him. "You okay?" Tumango naman ako sa kaniya.

Nauna akong maglakad papunta sa sasakyan niya na nakita kong nakapark sa school ground.

From behind, I hear his heavy breathing against mine. Pumantay siya sa akin sa paglalakad nang matantong bumibilis ang aking lakad.

He didn't talk and never asked me anything. I roamed my eyes around my surroundings for me to disturb the thought. Not far from me, I saw some of my teachers looking at me...the one behind me rather.

Ladies that are not my age also have their gazes glued to the eldest of the Victoriano's. I can't blame them anyway.

Mula sa kaniyang tangkad at tikas ng katawan, he carries his presence with dominance and authority in his name itself. With his hazel brown eyes that are sharp as a knife when he surveys every place he encounters feels preternatural if you are lucky to catch his attention.

Binuksan niya ang pintuan at pumasok na ako. His hand touched my back as he guided me inside. I can't help but just follow him anyway.

Once we settled down to his vehicle, he did not start the engine yet instead he faced me and lifted my face preventing it from lowering down.

"Asteria."

I looked at him straight in the eyes. From that moment, nabasa niya ang nakapaskil na pagtatanong sa aking mga mata.

"Are we okay?" His softly said, coaxing me and comforting whatever demon is distracting me.

Bumuntong-hininga ako at umiling. I can't believe that I can never hide from him.

"S-sino iyong k-kasama mo kanina?" Kahit ninenerbyos, tinanong ko pa rin para mahinto na ang kuryosidad na namumuo kanina pa.

"Hmm?" He said in which I can feel the mockery in his statement.

Nagsalubong ang kilay ko at tinanggal ang kamay niyang nakahawak sa baba ko. "Bagal mo magsagot, simple lang naman tinatanong ko eh!" Nakanguso kong saad at iniwas ang tingin sa kaniya.

He uttered a chuckle and started the engine. Ramdam ko ang pagpula ng pisngi ko dahil sa kahihiyan.

"She's a professor, Ria. Galing siya sa mansiyon dahil naroon din ang kapatid niyang katrabaho ko." He explained with seriousness in his voice.

"Pero anong ginawa niyo sa ano? Sa office?" Hindi ko sinasadyang maging mapait ang tono ng aking boses pero ano bang magagawa ko? Tao lang ako...nagseselos rin.

I glanced at him quickly at natsambahan ko na lumitaw ang ngiti sa kaniyang labi. Gwapo talaga!

"I was also called in the office. Don't overthink, love." Ayan nanaman siya sa love love niya! He really knows my weak spot huh? The comforting word that would race my essence to miles.

He held my hand when the roads were clear. I looked at our intertwined hands. His manly hands covered my hands. Like a little kid holding a hand of an adult is what I can describe from what I see.

Drove the car with Godspeed as I rest and make myself comfortable in my seat. These little moments of ours, how I hope I could record it.

Sa aking mga mata nalang. Kontento na ako na kasama siya, I hope we last.

"I never asked about this thing because I admit I kinda rushed, love." Wika niya at diretso ang tingin.

Tuluyan na akong humarap sa kaniya. "Ano 'yon?"

He looked at me for a sec. as he lets go of my hand to maneuver the car. We stopped by the beach. Napakaganda ng sinag ng araw at ang kahel na mga ulap.

Lumabas ako ng sasakyan dahil hindi naman ako masyado sa dagat. The wind boomed my hair like a blower. Hapon na rin kasi.

I felt his presence from the back. "Asteria." Humalo ang kaniyang boses sa hangin na nagpalamig sa akin.

"I want you..." wika niya. He stopped and gathered a lot of air for him to heave a sigh.

Nakatulala ako sa kawalan, my mind was already clouded with thoughts as I relax with the air that my surrounding is giving me.

"Can you be my girlfriend?" He asked with a tone of seriousness. From the sharp stare I am feeling, tuluyan na akong humarap sa kaniya.

His eyes were directed to me making my insides churn as his eyes were like volts with ground serving as our medium to send me electrifying sensations to my system.

I heard him very clear. Hindi pa ba gawain ng isang magkarelasyon ang ginagawa namin? It's my first time being in a relationship. Hindi ko alam ang mga do's and dont's.

"Asteria?" Pukaw niya sa aking atensyon.

"Hu-huh? Hindi pa ba tayo magkarelasyon sa mga ginagawa natin?" Balik tanong ko sa kaniya.

Napaawang ang kaniyang mga labi. His jaw almost dropped at natulala siya sa tanong ko. Totoo naman kasi, may pahalik-halik pa siya noon.

Maybe he wanted to give me a label? Assurance na sa kaniya ako at siya'y sa akin.

Since his mouth formed an o-shape, I grabbed the opportunity to capture his lips. Aggressive as it seems, I kissed him deeply while he caught up with my kissing. I bit his lip, copying his kissing schemes, swipe then suck. Humiwalay ako sa kaniya at humabol naman ang labi niya.

Both of his arms are already on my waist, locking me and making my body glued to him. I read happiness and relief in his eyes as he looks at me.

"Nasagot ko na Sir!" Nakangiti kong saad.

Ngumiti siya pabalik, he planted a kiss on my forehead. Pumikit ako habang ninanamnam na kaming dalawa ulit.

Away from the people and tsismososa. I feel contented with what we have now.

"At last, love." He huskily said while caressing my arms.

"Nagpaalam ka pa kay nanay, eh nauna naman panlalandi mo sa'kin!" pang-aasar kong saad. I felt vibrations against mine, he laughed at my statement.

Kasalukuyan akong nakasandal sa kaniya. Humiwalay ako sa kaniya at naglakad para umupo sa may buhangin. Hindi naman na ako nakauniporme dahil last day na ng klase kanina.

Umupo siya sa tabi ko. Leaving no space between us and he puts his arm around me. "What course will you take?" Tanong niya habang sumandal ako sa kaniya.

"Hmmm...Hindi pa ako sigurado pero accountancy sana...kung makapasa."

I feel safe and contented when I am with him. Pinanood namin ang paglubog ng araw. Hindi ko na naabutan dahil nakatulog ako nang nakasandal sa kaniya.

The way he caresses my hair makes my eyes droopy. Nakatulog tuloy sa tabi niya. I only felt that I was lifted up and carried inside a car. He loves planting kisses on my forehead before he leaves.

Nagising nalang ako nang nasa daan na kami. Wala na ang araw, at ang mga poste na may ilaw ang nagsisilbing liwanag sa daanan.

"I texted and called nanay that I'll be bringing you with me for dinner." Wika niya nang napansin ang paglabas namin ng probinsya.

Tumango naman ako sa saad niya. Kinusot ko ang aking mga mata. Pumarada ang sasakyan niya sa isang lugar na napakaraming patio lights.

Hula ko na ito ay open restaurant. They serve seafoods and other stuffs na panigurado ako ay mahal.

I opened the door. Lumabas kaming dalawa at nilock niya ang sasakyan. I waited for him and he held my hand as we walk.

Huminto muna kami sa bungad ng restaurant at pumila, magpapalista siguro kami ng aming mga pangalan para magkaroon ng pwesto na pagkakainan namin.

"Maximus V." Saad ni Perses na nasa bungad pa lang ng restaurant. Tumango ang babae at tinignan ako. Tinignan ko naman siya pabalik.

Tumalikod ito nang tumikhim ang kasama ko. Sumunod naman kami. Hindi ako maalam sa probinsya na pinuntahan namin kaya hindi ko rin alam ang pinagdalhan sa akin ni Perses.

Nilampasan namin ang mga lamesa na bakante, we went somewhere far away from the place.

Hindi kalayuan sa dinadaanan namin ay ang pribadong lugar na puno rin ng patio lights. Just like in fairytale, the trees and the plants reflects what I have imagined.

It really is magical in here. Mula sa kinatatayuan ko ay ang dagat. Buhay na buhay ang buwan, giving an additional reflection to the darkest blues of the calm water.

Hinila ni Perses ang upuan para makaupo ako. "Thanks."

Tumango siya at pumunta sa upuan niya.

Hinanda na ang pagkain sa harap namin. Seems expensive pero okay na basta makakain.

"Let's eat." Wika niya at kumain na kami. The place was so quiet. We ate peacefully. Hindi ko lang talaga maalis sa aking naearamdaman ang pagkamangha.

First date? Not bad, he's already perfect himself. After eating, nagpahinga kami saglit.

He stood up and went to the stereo not far from our place. Kami lang naman ang nandito eh.

He played a song and offered his hand. Napatawa naman ako, "Bakit?"

Pinaskil niya ang ngitu sa kaniyang labi, "Let's dance as our first day of being in a relationship."

Napataas ang kilay ko at tinanggap ko ang kamay niya. He pulled me closer to his as we danced to the rhythm.

"Sweet mo po." Wika ko nang sumayaw kami ng marahan. Nakasandal ako sa malapad niyang dibdib. He planted a kiss on top of my head.

"Not bad as your boyfriend?" Tumingala ako sa kaniya at binigyan ng ngiti.

"Thanks for this. Best boyfriend!"

We danced to the song while I rest with him. Sa buong gabi, ito ang tumatak sa aking puso't isipan. Sana ganito nalang palagi but not all relationships are full of joy and sweetness.