Bir sokağa daldım. Dar, karanlık ve sessizdi. Ayak seslerim karın üzerinde boğuk boğuk yankılanıyordu. Tam o anda içime bir ürperti düştü. Arkama baktım. Adamlar. Gölgelerinin sokak lambasının altında uzadığını gördüm. Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi. Birinin sesi karanlığı yardı. “Bizi fark etti! Koş!” O an bacaklarım kendiliğinden hareket etti. Koşmaya başladım. Nefesim kesiliyor, ciğerlerim yanıyordu. Kar, adımlarımı ağırlaştırıyor, dizlerime kadar çekiyordu sanki. Arkadan gelen ayak sesleri yaklaştıkça içimdeki panik büyüyordu. Kaçıyordum ama nereye gittiğimi bilmiyordum. Bir anda önüme çıkan far ışığıyla adımlarım durdu. Gözlerim kamaştı. Işık o kadar parlaktı ki dünyam bir anlığına bembeyaz oldu. Nefes nefese kalmıştım. Ellerimi gözlerime siper edip arabayı seçmeye çalıştım. Kalbim göğsümü parçalayacak gibi atıyordu. Arabanın kapısı açıldı. İçinden adamlar indiğinde istemsizce geriye doğru adım attım. Bacaklarım titriyordu. Hızlı hızlı nefes alıyordum; sıcak nefesim buhar olup karla bütünleşiyordu. Çok çabuk bulmuşlardı beni. Ercan arar aramaz evden kaçmıştım ama yetmemişti. İçimdeki ses çığlık atıyordu: Kaçamadın...

“Baba ben sevmediğim adamla evlenmek istemiyorum.” dediğimde yüzüme inen tokatla başım yana düştü.     “Oğuz yapma, kızımız o bizim.”     “Namusumu iki paralık eden kızım, canını almadığıma şükret. Düğün geçende kocan seni kirli diye kapıma bıraksın ananla birlikte seni öldürmezsem bana da Oğuz demesinler.” Duyduğum sözler çok ağırdı.     “Baba şimdiden öğrenelim istersen. Doktora götürüp kız mı bir bakalım.”     “Sen ne dediğinin farkında mısın abi. Doktora götürmek ne demek.”     “Korktuğun bir şey mi var kardeşim yoksa bakire değil misin? Babamın dediği gibi onun bunun altına yatan bir fahişe misin?” Attığım tokatla sendeledi. Beklemediğini yüzündeki şaşkınlıktan anladım. Silkelenip kendine geldiğinde gözleri alev aldı.     “Değil sen babam bile benim namusuma tek kelime edemez. Beni kendinle karıştırma. Altına aldığın kadınlarla sakın karıştırma beni. Benden aldığın paraları fahişelere yedirdiğini bilmiyor muyum sanıyorsun. Fahişelerle düşüp kalk sonra da gel benim namusumu diline dola. Kim olduğunu sanıyorsun sen.” Bağıran sesimi kısan boğazıma dolanan elleri oldu. Tüm gücüyle boğazımı sıkıyordu. Babam yardım etmek yerine keyifle izliyordu.     "Senin gücün anca kadınlar yeter. Adam mıyım diyorsun kendine." Güç bela kelimleri bir araya getirdim. Başıma vuran basınçtan kulaklarım uğuldamaya başlamıştı.     "Adam değilim öyle mi? Ben şimdi sana göstereceğim." Boğazımdaki elini sıkılaştırdı. Gözlerinde saf nefreti gördüm. Ben abime ne yapmıştımda benden bu kadar nefret ediyordu bilmiyorum.     “Bırak kızımı Kazım.” Annemin sesi uzaklardan geliyordu. Nefes almakta zorlanıyordum. Annemin sesi uğultuluydu. “Oğuz bir şey söyle Kazım'a.”     “Kardeşine dersini veriyor. Aferin oğlum.”     “Kazım bırak kızımı.”     “Senin kızın oğluna tokat atıyor senin sesin çıkmıyor.”     “Hakkettiğin için attı.” Boğazımdaki elleri gevşeyince annem beni ellerinden aldı. Boşalan dizlerimde düştüm. Öksürmeye başladım. Nefeslerim hızlandı. Oksijensiz kalan ciğerlerim bayram sevinci yaşıyordu adeta.     “Kızım iyi misin?” Önüme gelen saçlarımı geriye attı.     “Hakkettin mi? Anne sen ne dediğinin farkında mısın?” Annemin beni desteklemesi abimi yaralamıştı.     “Kardeşin alın teriyle kazandığı paraya çöküp, fahişelerle yatıyorsan kardeşinin namusunu sorgulayamazsın.”     “Yeter bu kadar tantana. Doktora gidilmeyecek, düğün gecesi anlarız nasıl olsa.”     “Baba...”     “Kazım yeter.” Abim sinirle salonu terk ederken babam son sözünü söyleyip gitti. “Hazırlığınızı yapın. Akşama gelip Mahpeyker'i isteyecekler.”     “Baba be...” Annem konuşmama izin vermedi. “Tamam Oğuz hazırlanacağız.” Annemden onay gelmesiyle sevinçle ayrıldı.     “Anne neden kabul ettin. Anıl'ı severken başkasıyla evlenmem.”     “Evlenmeyeceksin kızım. Sen benim kaderimi yaşamayacaksın.” Annem babamla istemeden mi evlendi. “Sen...”     “Babam Oğuz’la istemediğim halde evlendirdi. Sevdiğim adamla evlenseydim abinin de senin de böyle bir hayatınız olmazdı. Benim yaşadığımı sen yaşamayacaksın kızım.” Başımı göğsüne yasladı. Benim yaşadıklarımı annemin yaşadığına inanamıyordum. Kız çocukları annelerinin kaderini yaşarmış. Ama annem kaderini yaşamamı istemiyordu.     “Şimdi ne yapacağız anne.”     “Sevdiğin çocuk, Anıl adı değil mi?” Başımı salladım. “Seni çok seviyor mu?”     “Evet anne birbirimizi çok seviyoruz.”     “Seninle hemen evlenir mi?”     “Neden sordun anne.”     “Kaçacaksın kızım. Hemen evlenirsen Oğuz sana dokunamaz. O adamda evli bir kadını istemez. Evlilik cüzdanı senin koruman olacak.”

Asansörün demir tutunmalığını iki elimle kavrayıp hapsettim. Gül kokusu gardımı indirsede, bu kokuyu bu teni benden başka kimse koklayamaz ya da göremezdi. Gülüm’ün düşüncesini pekiştirecek harekette bulunacağım. Tek hamlede omuzlarından tutup arkasını dönderdim. İki elini tutunmalığa tek elimle sabitledim.  İşaret parmağımı bel gamzesinden başlayıp yukarıya doğru çıkardım. Aynadan bal gözlerinin irileştiğini gördüm. Başını kaldırdığında gözlerimiz birleşti. Nefes almıyordu. Sarı saçlarını omzundan alıp önüne attım. Ortaya çıkan omzuna dudaklarımı değdirdim. Kulağındaki boğuk nefesimle tuttuğu nefesini verdi.     “Eğer ceketini gitmezsen sana yapacaklarımı tahmin edemezsin.”     “Siz kimsinizde bana karışma hakkını kendinizde buluyorsunuz?” Dedi sinirle. Hızlı hızlı nefes alıp verdi.     “Gülüm beni zorlama.”     “Zorlarsam ne olur.” Damarıma basıyordu.     “Ceketini giymezsen ne olacağını görürsün.” Dedim sert tonda.     “Giymiyorum.”     “Giyeceksin.”     “Giymeye...” Sözünü kestim.     “Bembeyaz, pürüzsüz teninde dilimin gezmesini istemiyorsan o ceketini giyecek ve evine gidene kadar çıkartmayacaksın.” Sesim korkutucu çıktı. Gözlerinin kocaman açılmasıyla gülmemek için kendimi zor tuttum.     “Yapamazsın.” Dedi sesi kısık çıktı. Şüphesini gidermek adına ensesine dudaklarımı değdirdim. Tenini dudaklarımın arasına alıp emdim. Kalbi maraton koşucularına taş çıkartacak hızda atıyordu. Heyecanlandıran ben miyim yoksa dokunuşum mu? Beyaz tenine bana ait izler bırakmak istesemde şimdilik küçük izimle idare etmeliydim.     “Tamam bırak beni.”     Tenine dil darbesi indirip uzaklaştım. Burnumu saçlarına gömüp gül kokusunu içime çektim. Kendine gelmesi için zaman tanıdım. Gözleri kapalı nefesini düzenlemeye çalışıyordu. Üzerindeki etkim beni hem mutlu etmiş hemde umutlarımı artırmıştı. Kendiyle verdiği savaşı yenersem bal gözlümün kalbi açılacaktı.     Bal gözlerini araladığında hayranlıkla çehresine bakıyordum. Dudağımın kıvrılmasına sinirlendi. Ağzının içinde söylenerek yerdeki ceketini alıp giyindi. Çantasını aldığında düğmeye basarak asansörü çalıştırdım. Göz ucuyla baktığımda parmakları sinirle hareket ediyordu. Asansörün açılan kapısıyla ilk o çıktı. Kaçarcasına çıktı demem daha doğru olur. Homurdanmasını bilerek duyurduğuna eminim.     “Pis sapık!”

Benim adım Lale, Lale Devin. On yıllık evli bir kadınım. Evliliğimizdeki tek eksiğimiz bir bebeğimizin olmamasıydı. Yıllarca mücadele edip sonunda bir bebeğim olacağını öğrendiğimde kocamın çoktan başka bir kadını kendine eş ve o kadından bir kızı dünyaya geldiğini öğrendim. Ben anne duygusunu hissetmeye o kadar odaklanmıştım ki gözümün önünde gerçekleşen ihanete adeta körleşmiştim. İhanete kendi gözlerimle şahit olduğum gün benim kaderimin değiştiği gün olduğunu bilmiyordum. Kirli bir oyunla hayatıma giren süprizin ikinci şansım olduğunu nereden bilebilirdim.