Altı aylık bir görev... Sonu ya mezarda ya da demir parmaklıklar ardında bitecek bir hikaye...Peyker nam-ı diğer Emery...İstihbarat ajanı Peyker ve doktor Cesur ' un hikayesi...

HEMDEM
Aşkın, kaybın ve yeniden doğuşun en çıplak hali… Eylem ve Alp, birbirlerini sevmeyen iki yabancı olarak aynı yatağa mecbur bırakılmışlardı. Ailelerin kapıları kapanmış, gelecekleri bir bebekle zincirlenmişti. Ama o bebek, henüz nefes almadan sustu. Bir ultrason ekranında minik bir kalp atışı söndüğünde, ikisi de öldü. Yalnız kaldılar. Kırıldılar. Yoksulluğun, uykusuz gecelerin, faturaların ve sessizliğin içinde birbirlerine tutunarak hayatta kalmaya çalıştılar. Eylem karnındaki boşluğu her sabah yeniden keşfederken, Alp mutfakta bıçaklarını keskinleştirerek acısını kesmeye çalıştı. Birbirlerine “arkadaş” dediler. “Ev arkadaşı” dediler. “Emanet” dediler. Ama zaman, kelimelerin ötesine geçti. Aileler silmişti. Kapılar kilitlenmişti. Ama kalpler… kalpler susmayı reddetti. Bir gün Eylem, Alp’in yorgun gülümsemesinde bir sığınak bulduğunu fark etti.
Bir akşam Alp, Eylem’in gözyaşlarında kendi yalnızlığını gördü. Hemdem, mecburiyetten doğan bir evliliğin, acıyla yoğrulmuş bir aşk hikâyesidir.
Kayıp bir bebeğin bıraktığı boşlukta, iki yaralı insan birbirine yeniden doğar mı?
Yoksa o boşluk, ikisini de sonsuza kadar mı yutar? Aşk bazen en beklenmedik anda, en beklenmedik kişide başlar.
Bazen de bir çift eldiven, bir kırmızı gül, bir mezuniyet pastası ve “seni seviyorum” diyememenin acısıyla. HEMDEM
Çünkü bazen “beraber olmak” yetmez.
Bazen “hem-dem” olmak gerekir. Yalnızlığın, özlemin ve yeniden başlamanın romanı…
Şimdi başlıyor.

Hiçbir şey yapmadan acımızla, öfkemizle, üzüntümüzle, korkumuzla bir olup uzunca zaman geçirebiliriz. Günler, haftalar, aylar, hatta yıllar bile geçirebiliriz. Ancak bunca zaman boyunca hiçbir şey değişmez, iyileşmeyiz. Çünkü ne kadar zaman geçerse geçsin biz o en baştaki yerde takılı kalmış oluruz. Sürekli orada kalır, ilerleyemezsek hiçbir şeyi değiştiremeyiz. Değiştiremediğimiz için de iyileşemeyiz. Eğer iyileşmek istiyorsak her şeyden önce kendimize zaman tanımalıyız. Sonra da bu zaman içerisinde adım atmak, ilerlemek için kendimize izin vermeliyiz. Ancak bu şekilde hayatımıza devam edebiliriz. İlerlemeye ve iyileşmeye kendimizi affetmekle başlayabiliriz. 🦋🦋🦋

"Ey sıkıntı şiddetlen, nasılsa geçeceksin." Bir sıkıntının geçeceğine duyulan güven, ona dayanmanın tek çaresiydi. Şüphe geçmezdi, hâşâ! Ama ? Geçecek miydi ? Ve. Ya geçmeseydi.

Bir kadın düşünün kendi halinde mesleğini yapan doktor...●■Bir adam düşünün nişanlısını kaybettikten sonra ,nişanlısının ameliyatına giren ekipten intikam almak isteyen...○□Bir harf yüzünden hayatımdan giden yıllar... •••

Sevdiğimiz kişiye olan aşkın büyüklüğünü ondan ayrılınca anlamak...

Yalan.... Yalan söylemenin en büyük sebebi korkaklıktır. Peki gerçekten de en büyük sebep korkaklık mıydı?Begüm ve Doruk

Kapının çalınmasıyla gözyaşlarımı silerek başıma tülbent alarak aşağıya indim. Kapının deliğinden baktığım da Asaf 'ın geldiğini gördüm. Kapıyı açarak geriye doğru adımladım. -Neredesin Zeynep? Kaçtır arıyorum açmıyorsun, mesaj atıyorum dönüş yapmıyorsun. Ne oluyor sana? -Birşey olduğu yok, sadece yalnız kalmak istiyorum. Şimdi izin verirsen... -Yalnız kalmak istiyorsun? -Evet. -Hiçbir yere gitmiyorum. Konuşacağız. -Konuşmak istemiyorum. -Zeynep delirtme beni. Bir haftadır mezuniyet töreni falan var diye ılımlı yaklaşmaya çalıyorum ama olmuyor. Ne oluyor sana. Bunun mezuniyetle ya da başka birşey değil. Sen de başka birşey var. Konuşmadan bir yere gitmiyorum. İçeriye geçmek için adımladığında hemen konuşmaya başladım. -Annemler evde yok. -Tamam, bahçeye geçelim. Başımı sallayarak anahtarı alıp Asaf' ın arkasından bahçeye adımladım. Bahçedeki sandalyelere ikimizde oturmuştuk. -Seni dinliyorum. Niye uzaksın? Bizimkilerle bir problem mi oldu? -Yok, hayır. -Ailevi problemler mi? -Hayır. -Allah aşkına ne öyleyse Zeynep. Bir problem var ama uzaksın.Farkındamısın bir aya nikâhımız var ama sana ulaşamıyorum. Kendini kapatmışsın. Biz böyle mi bir yastığa baş koyacağız. Annenleri telaşlandırmamak için Elif' i arıyorum, o da saçmalıyor. Elif ile mi tartıştınız? -YETER... BİTTİ DUYDUN MU BİTTİ. -Saçmalama Zeynep. Şaka yapmanın sırası değil. -Saçmaladığım falan yok. Şaka yapar gibi bir halim de yok. BİTTİ. -Durduk yere "bitti" diyorsun, neden... Neden, neden? -Sev.. Sevmediğim biriyle evlenemem. -Sevmediğin? Şimdi mi aklına geldi? Bir ay sonra nikahımız var. -Şimdi aklıma falan gelmedi. Hep aklımdaydı. Severim sandım ama olmadı, sevemedim. Dünyaya bir defa geliyorum onu da sevmediğim biriyle geçiremem. -DELİRECEĞİM. GERÇEKTEN DELİRECEĞİM. Elif haklı değil mi? Bana söylediği şeyler doğru. Sırf Gurur denen herifi unutmak için beni mi kullandın? -Evet... Seni sevmiyorum, sırf Gurur 'u unutmak için sana bir şans verdim ama olmadı,  yapamadım. Unutamadım. -Sen neymişsin be Zeynep... -Buyum... Arkadaşının sevgilisini sevmiş ve onu unutmak için başkasının duyguları oynamış biri. 🕊🕊🕊

Koca haftasonunu temizlik yaparak geçirmiştim. Yemek işini artık Barış 'a bırakmıştım. Gelince ellerinden öperdi artık. Ben burada evi dip köşe temizlerken beyimiz arkadaşlar ile buluşmaya gitmişti. Sanki gitmesi için ısrar eden başkasıydı. -Aman banane , o da gitmeseymiş. Beyimiz sanki her dediğimi yapıyordu. Pencereleri kapatıp yatak odasına geçtim. Temiz kıyafetler çıkarıp yatağın üstüne attım. Bornozumu da alıp odadaki banyoya geçtim. Güzel bir duş ancak paklardı beni. Uzun uzun bir duş almıştım. Artık derim buruşmaya başlayınca bornozuma sarılıp banyodan çıktım. Saçlarımı kurutup hazırladığım kıyafetleri üzerime geçirdim. Kirlileri makinaya atıp geri odaya döndüm. Yapacak bir işim yoktu. Karnım da aç değildi. Yatağa uzanıp telefonu elime alıp annemi aradım. Uzun uzun telefonda konuşup kapatmıştım. Dönem bittiği gibi Barış ile İstanbul' a ailemin yanına gidecektik. Biraz dişimi sıkmam gerekiyordu. Bir buçuk ay kalmıştı dönemin bitmesine. Barış gelene kadar biraz dinlenirdim. Sonra da beraber yemeğimizi yapıp yerdik. .... Kapının sesi ile gözlerimi açmıştım. Barış gelmişti. Yerimde doğrulup etrafima baktığım da havanın karardığını görmüştüm. Gözümü oluşturup yataktan çıktığım da odanın kapısı açılmıştı. -Hoşgeldin. Sinirliydi. Arkadaşları ile mi tartışmış mıydı acaba? -Ne oldu? İyi misin? -Bilmem. Senin bana anlatman gerekir. -Neyi? Makyaj masasının üstündeki çerçeveyi yere atınca olduğum yerde sıçramıştım. -Hâlâ neyi diyorsun? Beni nasıl kandırdığını soruyorum. -Ne saçmalıyorsun? Ne kandırması? -Ulan beni geçtim arkadaşına nasıl yaparsın bunu? Kocasına göz koyarken onu hiç mi düşünmedin? -Yeter!!! Ne saçmalıyorsun bilmiyorum. Sakinleşince bu konuşmayı tekrar yapalım. Odadan çıkacağım sırada kolumdan tutmuştu. -Bırak kolumu. Kendinde değilsin, böyle konuşmaya devam edemeyiz. -Karşında öğrencin yok... Kapıyı kapatıp sırtımı kapıya yaslamıştı. Eliyle çenemi tutup gözlerimin içine bakıyordu. -Evlenirken beni sev. sevmediğini biliyordum. Hep kendi kendime benim sevgim ikimize de yeter diyordum. O sevmese de olur diyordum. Herkes severek evlenecek diye bir kural yok diyordum. Mantık evliliği yapanlarda var diyordum. Kendi kendime çok şey diyordum ama aklıma başkasını seven bir kadın ile evleneceğim gelmemişti. En yakın arkadaşının kocasını seven bir karım olduğunu düşünmemiştim.

(FİNAL) El sallayan sevgilime karşılık verip hemen elimi indirerek arkamı döndüm. Bahçe kapısından içeriye girdiğim de annem ve  Mine'nin sesini duymuştum. Daha doğrusu annemin Mine'ye bağırdığını duymuştum. Kim bilir yine niye sinirlendirmişti annemi. Şimdilik bugün ki durumu kimseye söylemeyeceğim için yüzümdeki aptal gülümsemeyi silip zilin düğmesine bastım. -Kim o? Karşı taraftan biricik kardeşimin sesi yükselmişti. Bugünün şerefine ona da bulaşmayacaktım. -Biricik ablan geldi Mine. Kapınının açılması ile ayakkabılarımı çıkarıp kardeşimin yanağından öperek salona geçmiştim. Annemin söylenmeleri devam ediyordu. O sıra Mine ile göz göze geldiğimizde omuz silkip telefonunu eline almıştı. -Ne oldu, sesiniz taa bahçeden duyuluyor? -Bu kardeşin beni delirtecek. Kalk ders çalış diyorum ama dinleyen kim. Yine almış telefonu eline dünyadan kopmuş. Bari sen söyle,  sınava şunun şurasında kaç gün kaldı. -Tamam anne. Ben konuşurum. Hem daha fazla sıkmayalım, sınav öncesi stres yapmasın. -İyi birşey demedim. Annem yine söylenmeye başlayınca oturduğum koltuktan kalkarak Mine ile ortak kullandığımız odaya geçmiştim. Çantamı çalışma masasının üstüne koyup başımdaki eşarbı çıkarıp saçımı da açmıştım. Elimle saç diplerime masaj yaparken odanın kapısı açılmıştı. Gelen tabi ki Mine 'ydi. Kapıyı kapatıp yatağına zıpladığında bana dönmüştü. -Eee anlat bakalım. Çağlar ağabey ile ne yaptınız da yüzünde güller açıyor? Konuşmak yerine çalışma masasının üstüne bıraktığım çantanın içinden Çağlar 'ın bugün verdiği küçük kutuyu çıkarıp Mine'nin yanına geçip oturdum. Elimdeki yüzük kutusunun ağzına açıp gösterdim. Anında yerinden kalkmıştı. Elimdeki yüzük kutusunu alıp içindeki tektaşı çıkarıp incelemeye başlamıştı. -OHAAA , OHAAA. -Bağırma be. Sus annem duyacak. -Evlenme teklifi mi etti? -Evet... -Sen ne dedin? Kabul ettin değil mi? -Salak, tabi ki kabul ettim. Kabul etmesem yüzüğü niye yanıma alayım. -Madem kabul ettin bu yüzük niye çantanda? Taksana parmağına abla. -Olmaz. Annemin daha Çağlar'dan haberi yok. Evlilik teklifini söylesem kesin kalbine iner. -Eee ne zaman söyleyeceksin? -Çağlar yarın arkadaşının düğünü için şehir dışına çıkacak. Döndüğünde ailesine söylecek. Ben de o dönünce bizimkilere söylerim. -Ayy şimdi sizin okullarda bitti. Hemen düğün de yaparsınız. Yalniz söz, isteme falan bunları benim sınavdan sonra yapın. Rahat kafa ile sana yardımcı olurum. -Ohoooo,  bismillah daha bugün evlilik teklifinde bulundu. Sen bizi hemen evledirdin. Herşeyin bir zamanı var.... Oturduğum yerden kalkıp dolaptan tişört, eşortman altı çıkardım. -Beni boşver de annemi daha fazla koşturma, biraz test çöz. -Öff ders çalışmaktan kusacağım artık. -Söylenme. -Senin tuzun kuru zaten hemşire hanım. Buldun zaten mimar kocayı. Ohh mis. Biz de ancak ders çalışalım. Elimdeki tişörtü karşımdaki gerizekalıya attım. -Zaten ben de bir boş oturarak hemşire oldum gerizekalı. Kalk çalış, sonra ağlarsan teselli etmem. 1 HAFTA SONRA -Abla konuştun mu Çağlar ağabey ile? -Yok ya. Gittiği günden beri ancak mesajlaşıyoruz. Arkadaşları ile olduğundan pek sıkmak istemiyorum. Zaten gelir birkaç güne. Tezgahın üstündeki ikramlıkları alarak salona geçmiştik. -Kardelen, Mine hadi güzel kızlarım hanım hanımcık giyinip gelin. Arkamızdan söylenmesinler. -Ben arkadaşlarım ile buluşacağım. -Bana bak Mine almayayım ayağımın altına. Yarın buluşursun arkadaşlarınla. Bugün evde kalıp ablana yardım ediyorsun. Mine söylene söylene odaya geçip hazırlanmıştı. Mine 'nin hazırlanıp gelmesi ile bu sefer ben odaya geçip annemin tabiri ile hanım hanımcık giyinmiştim. Bugün ağır misafirleri vardı annemin. Mahallenin kadınları bugün bizim evde toplanacaktı. Annemin bağırması ile odadan çıkmıştım. Çünkü gelenlerin içinde Çağlar'ın da teyzesi vardı. Aynı mahallede oturuyorduk. Çağlar ile ilk tanışmamızda teyzesinin kızının düğününde olmuştu. Sakin olmaya çalıştım. -Kardelen kapıyı sen aç. Mine sen de git yengeni çağır. Annemin komutları ile ben kapıyı açınca sırasıyla kadınlar içeriye girmiş, Mine de üst kata çıkarak yengemi çağırmaya gitmişti. Birkaç dakika sonra yengemde Mine ile birlikte gelince ücümüz birlikte salona geçip sırasıyla bütün misafirlere hoşgeldin diyerek yerlerimize oturmuştuk.  Gelenlerin içinden sadece Çağlar'ın teyzesinin yanındaki kadını tanımıyordum ama gözüm bir yerden ısırıyordu. Kadınların kalkmasına yakın annem kahve yapmamı söyleyerek mutfağa göndermişti. Kahveleri hazırlayıp fincanlara dökmüştüm  Elimdeki tepsi ile salona girdigim de kulaklarıma sevdiğim adamın annesinin sesi dolmuştu. -Tam bizim oğlanın okulu gitti, artık evlenip çoluk çocuğa karışacağını düşüyorduk ama beyefendi tutturdu yüksek lisans mı ne onu okuyacağım diye. -Ee okusun Yıldız hanım. -Dizimin dibinde okusa amenna ama Çağlar geçen hafta Amerika 'ya gitti. Elin memleketinde iki yıl kalacak. Geçen hafta... Düğüne gidecekti... Arkadaşının düğününe... Şehir dışından gelince ailelerimize söyleyecektik...