29. BÖLÜM
Cihangir’in göğsüne saklanmıştım, ağladığımı fark ettiğimde öyle bir utanç çökmüştü ki üstüme, gözyaşlarımı durdurabilsem de geri çekilebilecek gücü kendimde bulamıyordum. Ayıp bir şey yapmışım gibi… Cihangir’in zihnimi sakinleştiren dokunuşları sırtımda geziniyorken cesaretimi toplayıp hafifçe kollarının arasından sıyrıldım, sağ eli yanaklarıma değdi, elinin tersiyle tenimdeki ıslaklığı sildi. “Özür dilerim,” derken sesim düşündüğümden kısık ve çaresiz çıktı. “Ağladığın için özür dileme…” derken gözlerimin içine bakarak gülümsedi. “…Hatta benim yanımdayken yaptığın hiçbir şey için özür dileme.” “Ben bu adamdan olur diyorum,” diyen Hayalet’in keyif dolu sesi, aramızdaki duygu yüklü bakışmayı sonlandırdı. Utançla önümdeki tabağa çevirdim gözlerimi. Güvercin’in eğlenen sesi, ortamdaki g
- Yazar
