Odamda, yaramın acısıyla baş etmek git gide zorlaşırken, Yiğit'in gelmesini bekliyordum.
Gidişiyle içime yerleşmiş olan huzursuzluk git gide beni boğuyordu ve etrafta duman dahi yoktu!
Sarp gittikten sonra, Kadir adındaki Bordo bana yemek getirmişti ve ben aç olmama rağmen yiyememiştim. O kadar çok terliyordum ki! Yaram zonkluyor, beni her an biraz daha yaklaştırıyordu ölüme. İçimdeki ateş gittikçe güçleniyor, her içtiğim su, ateşi besliyor gibi; içtikçe yanıyordum. Bazen gözlerim kararıyor, kulaklarım duymuyordu fakat bedenimin pes etmemek için bir nedeni vardı: Yiğit Yekta. O olmasaydı, yaram kanayıp, yatak örtüsünü de lekelerken, hiç şansım olmazdı.
Uyumak ve Yiğit geldiğinde uyanmak istiyordum ama her daim sızlayan yaram beni uyutmadığı gibi, düşünmemi de engelleyemiyordu aksi gibi
