33. BÖLÜM
Rüzgâr bu kez yön değiştirmedi. Durdu. Tam üç saniye boyunca yaprak kıpırdamadı. Köyün üzerindeki hava, sanki dev bir el tarafından tutulmuş gibi hareketsiz kaldı. Üç yapraklı ağacın kalp yaprağı dakikada yetmiş iki atıyordu—düzenli, sabırlı, köyün yeni ritmine uyum sağlamış bir nabız gibi. Sonra bir an için **tekledi**. Yetmiş iki… yetmiş iki… boşluk… yetmiş. O boşluk, sadece bir yaprak için değildi. Bütün meydanda hissedildi. Sanki zamanın kendisi bir an nefesini tutmuştu. Aurora o boşluğu hissetti. Göğsünün tam ortasında, yıllardır unuttuğu bir yerden yükselen soğuk bir yankı gibi. Gece henüz tam inmemişti. Ufukta koyu mavi bir şerit vardı; günün son ışığı köyün taş duvarlarına, eski kiremitlere, dere kenarındaki söğütlerin dallarına sürtünerek, istemeye istemeye kayboluyordu. Çocuk
- Yazar
