Viktor bunu yüksek sesle söylemedi.
Ama düşündü.
Ve düşündüğü anda, suyun yüzeyinde çok hafif bir dalgalanma oldu—sanki düşünce suya değmişti. Bu, sadece bir anlık kıpırtıydı; suyun aynasında güneş ışığının kırıldığı noktada, minicik bir halka oluştu, genişledi ve kayboldu. Sanki su, Viktor’un zihnindeki kelimeleri duymuş, onları sessizce onaylamıştı. Kuzey kanalından gelen yeni akıntı, ana dereyle buluştuğu yerde daha da berraklaşıyordu. Su, taşların üzerinden akarken çıkardığı ses artık tamamen özgürdü; o eski sekiz saniyelik ritim tamamen kaybolmuştu. Yerine, sürekli, derin, nefes alan bir mırıltı gelmişti. Suyun kokusu havaya yayılıyordu: Temiz, topraklı, hafif metalik bir tazelik.
Aurora bunu fark etti.
Gözlerini ondan ayırmadan konuştu. Bakışı derin, eski ve her şeyi gören türden
