Viktor suyun sesini dinlerken bir şeyi fark etti.
Sabahın erken saatleriydi. Kütüphanenin eski ahşap penceresi hafif aralık bırakılmıştı ve dışarıdan gelen dere sesi, odanın içindeki tozlu sessizliği yavaş yavaş dolduruyordu. Viktor, yıllardır bu sesi dinlerdi; köyün damarlarından biri gibiydi bu akış. Genellikle tekdüze, hipnotik bir mırıltı olurdu—sanki zamanın kendisi akıyordu, durmaksızın, değişmeksizin. Ama bu sabah farklıydı.
Akış tekdüze değildi.
Yaklaşık her **sekiz saniyede bir** hafif bir yoğunlaşma oluyordu. Suyun sesi bir an için yükseliyor, daha tok, daha derin bir tını kazanıyordu; sanki dere bir kelimenin üstünde duraklıyor, o kelimeyi tadıyor, sonra istemeye istemeye devam ediyordu. Bu bir taşın yarattığı dalga değildi. Taşlar düzensiz olurdu, rastgele. Bu ise ritmik, dü
