Aurora nihayet gözlerini açtığında, kütüphanenin yüksek pencerelerinden sızan sabah ışığı, toz zerreciklerini altın iplikler gibi dans ettiriyordu. Işık, Viktor’un soğuk teninde kırılıyor, onu neredeyse şeffaf gösteriyordu. Aurora’nın çıplak bedeni hâlâ onun göğsüne yaslıydı; kızıl saçları Viktor’un omuzlarına, kollarına, hatta yüzüne yayılmıştı. Ter ve kan kokusu hâlâ havadaydı, ama artık o koku savaşın değil, birbirlerine ait olmanın kokusuydu.
Aurora yavaşça doğruldu. Göğsündeki son yarık izi bile kaybolmuştu; sadece hafif pembemsi bir çizgi kalmıştı, o da birkaç saat içinde tamamen silinecekti. Parmaklarını Viktor’un karnındaki derin yarığa götürdü. Soğuk kan kurumuş, siyah bir kabuk oluşturmuştu. Aurora tırnağını hafifçe o kabuğa değdirdi; kabuk çatladı ve altında hâlâ yavaş yavaş iy
