Aurora ve Viktor kütüphanenin kapısını kapattıklarında, meydandaki kutlama sesleri hâlâ hafifçe duyuluyordu. Kahkahalar, çalgı sesleri, bardak tokuşmaları… Ama içeride, o kalın ahşap kapının ardında, dünya yeniden ikiye bölünmüştü: sadece onlar ve birbirlerine duydukları sonsuz açlık.
Aurora, Viktor’u duvara yasladı. Parmakları Viktor’un gömleğinin yakasını kavradı, kumaşı yavaşça yırtarak açtı. Soğuk göğüs, eski yara izleri, yeni çizikler… Hepsi ay ışığında gümüş gibi parlıyordu. Aurora’nın dudakları Viktor’un boynuna indi. Önce öptü, sonra dilini damarın üstünden geçirdi. Nabız yoktu ama Aurora yine de o soğuk tenin altında bir titreşim hissediyordu. Sanki Viktor’un bedeni, onun kalbinin ritmine göre yeniden canlanıyordu.
“Biraz dinlenelim demiştin,” dedi Viktor, sesinde alaycı bir gül
