MAFYA'YA MECBUR +21🔞

Geçmiş

Boğazım düğümlendi. “Ne istiyorsun?” dedim dişlerimin arasından.

Gülümsemesi buz gibiydi.

“Benden ne istiyorum diye sorma. Bana ne verebilirsin diye sor. Çünkü bundan sonra ya benim için çalışacaksın… ya da o gün kurtulduğun işkencelerin, bu kez iki katıyla geri gelecek.”

Arabanın içinde sessizlik çöktü. Yalnızca kalbimin hızlanan sesi vardı kulaklarımda

Arabanın içindeki sessizlik, adamın sigarasından çıkan duman gibi ağır ağır üzerime çöktü.

“Şimdi senden büyük bir şey istemeyeceğim,” dedi, gözlerini önümdeki boşluğa dikerken. “Ama aklında tut… her nefesin bana borçlu. Senin yerine ben ölüme imza attım. Ve bu imza, seni bana bağladı.”

Dudaklarım kurumuştu. Bir şey söylemek istedim ama boğazımdaki düğüm kelimeleri çıkarmama izin vermedi.

Adam başını bana çevirdi, gözleri karanlığın içinden delip geçen bir bıçak gibiydi.

“Yakında arayacağım,” dedi soğukkanlı bir tonla. “Aradığımda koşarak geleceksin. Çünkü senin için o gün işkence bitmedi, sadece ertelendi.”

Elini dizime koydu, hafifçe bastırdı. Bu, bir dostun dokunuşu değil; zincirin ilk halkasıydı.

“Şimdilik hayatına devam et. Ama her adımında ben varım. Sakın unutma, Kaan.”

Araba yeniden hareket ettiğinde içimdeki bütün yolların kapandığını hissettim.

Kapıyı açtığımda evdeki sessizlik üstüme çığlık gibi çöktü. Normalde huzur vermesi gereken o sessizlik, şimdi mezar sessizliği gibiydi. Ceketimi çıkarıp koltuğun üzerine fırlattım ama hareketlerim bile bana yabancıydı.

Lavaboya gidip yüzümü yıkadım, soğuk suyun tenime çarpmasıyla bir anlığına kendime gelirim sandım. Olmadı. Aynaya baktığımda karşıma çıkan kişi bendim ama gözlerim bambaşkaydı. Özgür değil… zincirlenmişti.

“Her adımında ben varım…” Adamın sesi kulaklarımda yankılandı.

O anda ellerim istemsizce yumruk oldu. İçimde bir öfke kabarıyordu ama nereye yönelteceğimi bilmiyordum. Babama mı? Kaçıp giden, beni bu bataklığa sürükleyen adama mı? Yoksa kendime mi? Çünkü kendimi kurtaramamıştım.

Koltuğa oturdum, başımı geriye yasladım. Tavana bakarken tek bir şey düşündüm:

Ne zaman çalacak o telefon? Ve ben o gün geldiğinde hâlâ Kaan olabilecek miyim?

---

Koltuğun ucuna oturmuş, ellerimi dizlerimde kenetlemiş halde öylece kalakaldım. İçimdeki öfke, kime yönelmesi gerektiğini bilmiyordu. İlk aklıma gelen Leyla oldu. “Karşıma çıkmasaydın… Beni böyle zayıf düşürmeseydin…” dedim içimden. Ona kızdım, çünkü onun varlığı kalbimi açık hedef hâline getirmişti. Ama hemen ardından sustum. O masum bakışları gözlerimin önüne geldi, bir şeyler boğazımda düğümlendi.

Sonra babam… Asıl suçlu oydu. Borç alıp kaçan, arkasında enkaz bırakan, oğlunu başkalarının insafına terk eden… Beni o bataklığa sürükleyen, sonra da arkasına bile bakmadan giden… Onu affetmem mümkün değildi. O günden beri babamın adını bile içimden lanetlemeden anmadım.

Ama işin en acısı… Asıl düşman bendim. Çünkü ne Leyla ne babam… Benim zayıflığım her şeyi bu hâle getirdi. Leyla’ya aşık olmuştum. Onun sesine, gülüşüne, bana baktığında gözlerinde beliren o sıcaklığa… Kendime engel olamamıştım. Aşık olduğum için savunmasız kalmıştım. Ve savunmasız kaldığım için bugün zincirlerim vardı.

Kendi kalbimi suçladım. “Keşke hiç sevmeseydim,” dedim fısıltıyla. Ama aynı anda içimde bir ses de bağırıyordu: “Onsuz yaşayamazsın!”

Ve o an anladım… En büyük düşmanım da, en büyük kurtuluşum da bendim.

_ _ _

Zihnimde o günler hâlâ canlıydı. Depo, karanlık, metal kokusu, çığlıklar… Her detayı içimde yankılanıyordu. Ama en önemlisi, beni oradan kurtaran o yabancıydı. İsmini bile bilmediğim bir adam, babamın bıraktığı borcu ödeyerek beni ellerinden aldı. O an, nefesimi ilk kez derin bir şekilde alabildim. Ama özgürlük kısa süreliydi; içimdeki yara hâlâ kanıyordu.

Kurtulduğumda kendime söz verdim: bir daha asla çaresiz olmayacağım. Güçsüzlüğüm, duygularım, aşklarım… hepsi bir silah olmalıydı, beni tekrar esir edememeliydi. Aylarca, günlerce yalnız kaldım, kendimi zorladım, her anımı planladım. Kaslarımı, zihnimi, her refleksimi yeniden inşa ettim. Acıyı, öfkeyi, çaresizliği bir silah gibi kullandım.

Her gece yatağa yattığımda, Leyla’yı düşündüm. O masum bakışları, o çığlıklar… İçimdeki acı, beni hem insan yapan hem de en büyük motivasyonum olan şeydi. Ona olan hislerim, beni zayıflatmak yerine güçlendirdi. Onu sevmek, artık bir yük değil, stratejimdi.

Yıllar geçti. Esaretin etkisi hâlâ bedenimde izler bıraktı ama ruhum daha sert, daha keskin hâle geldi. Artık biri beni tekrar esir alacaksa, önce onunla hesaplaşmam gerekecekti. Ve biliyordum ki, o biri Leyla olamazdı. Onun masumluğu, bir zamanlar kaybettiklerimle birleşmişti; bana acı vermek yerine, bana hatırlatma görevi görüyordu.

Ve o gün geldi. Artık yalnız değildim; artık korkmuyordum. Kendi öfkemle, kendi acımla, kendi gücümle ayaktaydım. Geçmişim bana zincir olmuştu, ama şimdi o zincirleri kırmış, onları birer silah hâline getirmiştim.

Her adımım kontrollüydü. Her nefesim planlıydı. Ve artık, kimse beni tekrar esir alamazdı. Buna izin vermiycektim ne Leyla nın ne de o adamın beni esir almasına izin vermiycem hemde asla

---

Sokakta yürürken adımlarım sessiz ama kararlıydı. Geçmişin yükünü omuzlarımda hissetsem de, artık güçsüz değildim. Her adım, içimdeki öfkenin, acının ve yıllarca bastırdığım duyguların bir yansımasıydı.

Ve bir köşe döndüğümde, karşıma siyah bir araba çıktı. Motoru çalışıyor, farları sokağı keskin bir ışıkla aydınlatıyordu. İçimden bir ses, durmamı söylemedi; aksine hızımı artırdım. Bu araba, beni durduracak bir engel olamazdı. Geçmişte hayatta kalmamı sağlayan güç, şimdi önümdeydi.

Arabanın yanından geçerken yüzlerini görmedim, sadece içimdeki tek düşünce vardı: Leyla. Onu bulmalıydım. O geceyi, o depoyu, o çığlıkları… her şeyi… onun yanında konuşmalıydım. Ona hem öfkemin hem de hâlâ içimde yanıp duran kırık sevgimin farkında olduğunu göstermeliydim.

Ve işte o an, onun kapısının önündeydim. Kalbim hızlı atıyordu, ama titremiyordum. Kapıyı çaldım. Her şey sessizdi; içimden geçen tek şey vardı: artık geri dönüş yok. Artık hem hesaplaşma hem de itiraf zamanıydı.

Kapı açıldığında göz göze geldik. Leyla… Yıllardır aklımda kalan, içimde hem nefret hem de sevgi uyandıran Leyla… Oradaydı, karşımda, gerçek ve hâlâ çok canlı.

“Hoş geldin,” dedi fısıltı gibi. Ama sesindeki titreme, hâlâ içimde kırık bir yerin varlığını hatırlatıyordu.

“Leyla…” dedim, sesim alçak ama kararlı. “Sana anlatacaklarım var… ve bilmeni istiyorum: Seni asla affetmeyeceğim. Ama yine de… hâlâ sana ait bir şeyler içimde yanıyor.”

Gözlerimiz birbirine kilitlendi. Geçmişten gelen acılar, hesaplaşmalar, kayıplar… hepsi oradaydı. Ama şimdi, ben güçlüyüm. Artık ne geçmişim, ne babamın hatası, ne de kimse beni durduramazdı.

Ve o an, biliyordum ki Leyla’nın hayatına girmem artık sadece bir tehdit değil; aynı zamanda yıllardır bastırdığım duygularla yüzleşmek için de bir zorunluluktu.

Gözlerimiz hâlâ birbirine kilitliydi. İçimdeki öfke dalga dalga yükseliyordu; her adımım, her nefesim geçmişin acısı ve yılların intikam arzusu ile doluydu.

“Leyla,” dedim, sesi keskin ve soğuktu. “Beni orada bıraktığını, yalnız bıraktığını, çaresiz bıraktığını asla unutmayacağım. Sana bunu hatırlatmak için geldim. Ve bilmeni istiyorum… seni affetmeyeceğim.”

Kalbimde hâlâ bir parça kırık sevgi vardı, ama öfke onu gölgede bırakıyordu. “Her ne kadar hâlâ sana ait bir şeyler içimde yanıyor olsa da, bu sana hiç kolay olmayacak. Bugün sana sadece uyarı verdim; ama bir sonraki sefere… kimse seni koruyamaz.”

Leyla geri çekildi, gözlerinde korku ve suçluluk vardı. Ellerini sıkıyordu, nefesi kesik kesikti. Benim varlığım, geçmişin ve şimdinin birleşimi olarak önünde duruyordu; onun iç dünyasında hem korku hem de istemediği bir özlem uyandırıyordum.

“Hatırlıyor musun o geceyi?” dedim, sesimde buz gibi bir sertlik vardı. “Senin yüzünden orada acı çeken, işkence gören ben vardım. Sen de hâlâ kendini suçluyorsun, biliyorum… ama suç sadece sende değil. Her adımın, her kararın beni bu hâle getirdi. Ve bugün, artık geri dönüş yok.”

Leyla titredi, gözleri doldu. Ama ben geri çekilmedim. “Sana zarar vermek istemiyorum… henüz. Ama bunu bilmeni istiyorum: Seni affetmeyeceğim, Leyla. Asla. Ve bundan sonra her an, senin hayatında benim öfkemle ve geçmişin gölgeleriyle yüzleşeceksin.”

O anda kapı arkamdan kapanırken, sessizlik sokağı doldurdu. Ama bilirdim ki, Leyla’nın zihninde ve kalbinde ben hâlâ oradaydım. Sadece fiziksel olarak çıkmış olsam da, gölgem, öfkem ve hâlâ içimde yanmakta olan o kırık sevgi… onu asla yalnız bırakmayacaktı.

---