Batuhan'ın zoraki bir tavırla adımı inlediğini tekrar işittiğimde merdivenleri arkamda bırakıp sesin geldiği salonun kapısının önüne varmak üzereydim.
Aklımda neler olduğuna dair geçen tek fikir, birinin Batuhan'ı patakladığıydı. Bu, evin bu denli boş olmasını da açıklıyordu.
Karanlık holü geçtim ve salonun aralık kapısını parmak uçlarımla itip, kapının duvara çarparak çıkardığı sesi duyana kadar, hareket etmeden bekledim. İçeri girmekte tereddütlerim vardı çünkü bunun, Batuhan'ın planladığı bir şaka falan olduğundan şüphe ediyordum. Ama buraya geleceğimi bilmeden bana tuzak kurması pek de mantıklı değildi. Diğer yandan bana adımla seslenmişti. Belki de geldiğimi görmüş ve aptalca şakalarından birini yapmaya karar vermişti.
Karanlıkta kocaman açılmış gözlerle bir şeyler görmek için
