Pamir'in ayak üstü beni tehdit etmesini umursamadan Çağrı'nın yanına oturdum ama yüzüm sirke satıyordu. Pamir kulağıma eğildiği andan beri bana bakan Çağrı'nın da yüzünde huzursuzluk vardı. O, Pamir'in onun için dediklerinden çok benimle konuşmasına kızmıştı.
İşte Çağrı'nın kollarından tutup silkelemek istediğim tek özelliği; kendini hiç düşünmemesi. Biri ona dünyanın en kötü şeyini yapsa bile o, ona yardım edebilecek bir cinsteydi ve bu beni delirtiyordu.
Çağrı'ya bakmadan birkaç saniye boyunca nefesimi düzenlemeye çalıştım. Buraya neden geldiğimi, amacımı kendime hatırlattım. Umarım Çağrı, az önceki gibi amacımı saptırtacak şeyler söylemezdi yoksa giderek batıyordum. Hem de ona doğru.
"Savaşa hazır ol, asker." Diye mırıldandım Çağrı'nın duyabileceği bir şekilde. Hiçbir planım yoktu am
