Sessizliğin hâkim olduğu karargâhın bahçesinde, gün batımının kızıl tonları ufku boyamıştı. Rüzgâr, yaprakların arasında usulca dolaşıyor, gökyüzündeki son kuşlar yuvalarına dönüyordu. Teğmen Yavuz, üniformasının yakasını hafifçe düzelterek yanında duran kıdemli Yüzbaşı Yıldızhan’a baktı. Aralarındaki rütbe farkına rağmen, zaman zaman bu mesafeyi unutturan derin bir geçmişleri vardı. O an, göz göze geldiklerinde yılların onları nasıl değiştirdiğini ikisi de hissetti.
Yıldızhan, elindeki kahveyi yudumlarken hafifçe gülümsedi. “Hatırlıyor musun Yavuz,” dedi, sesi hem yorgun hem de özlem doluydu, “köyde o eski taş duvarın üstünden atlamaya çalışırdık. Sen benden hep bir adım geride kalırdın, ama asla pes etmezdin.”
Yavuz, yüzünde beliren mahcup bir tebessümle başını salladı. “Tabii ki hatır
