Zühre, ateşler içinde yanıyordu. Yatağın içinde kıvranıyor, zayıf bedeni ter içinde kalmıştı. Her nefes alışında göğsünden hırıltılar yükseliyor, gözkapakları ağır ağır açılıp kapanıyordu. Kayınvalidesi başucunda çaresizce oturmuş, alnına ıslak bez koyuyor, gözyaşları içinde dualar mırıldanıyordu. Kayınbabası ise kapının önünde bir ileri bir geri dolaşıyor, içindeki sıkıntıyı bastırmaya çalışıyordu.
Günlerdir süren bu hastalık Zühre’yi iyice tüketmişti. Doktorlar ellerinden geleni yapmış ama çare olamamışlardı. Kayınvalidesi gözleri dolu dolu Zühre’nin solgun yüzüne bakarken içinden yalvarıyordu:
"Allah’ım, bu kıza güç ver. Onu bize bağışla..."
Tam o sırada, Zühre birden derin bir nefes aldı ve titrek dudaklarından bir isim döküldü:
"Yıldızhan… Yıldızhan…"
Kayınvalidesi ve kayınbabası
