Selamun aleyküm 🍂🍂
Keyifli okumalar…🍭🍭
Kapıyı açtığım anda zaman durdu sanki. Karşımda Berna ve Kaan duruyordu. Berna'nın gözleri hâlâ dün tören sırasında olduğu gibi kıpkırmızıydı, ama bu sefer ağlamaktan değil, uykusuzluktan gibiydi. Kaan'ın yüzü gergindi; çenesindeki kaslar hafifçe titriyordu. İkisi de sade giyinmişti. Berna gri bir tişört, Kaan lacivert bir gömlek. Yanlarında eşleri yoktu. Tek başlarına gelmişlerdi.
İçimde bir şey kıpırdandı. Korku mu, öfke mi, yoksa sadece yorgunluk mu... bilmiyordum.
— Günaydın, dedim usulca. Sesim kendi kulaklarıma bile yabancı geldi.
Berna bir an duraksadı, sonra hafifçe gülümsedi. Ama o gülümseme zorakiydi.
— Günaydın Eylem... Rahatsız etmiyoruz değil mi? Konuşabilir miyiz biraz?
Başımı salladım. Kapıyı iyice açtım.
— Buyurun. İçeri girin.
