Küçük sarı kareli kahverengi bol kumaş gömleğimin bir kısmını siyah kot pantolonumun içine koyarken boy aynasının önünde son rutüşlarımı yapıyordum. Uzun zamandır dokunmadığım için belime kadar uzanan saçlarımın hafif dalgalı doğal halini bozmadan serbest bırakıp bir tarafını kulağımın arkasına ittim. Yine ilgilenmediğim için gözlerimin altını geçen kakülllerimi olabildiğince tek tarafa toplamaya çalıştım.
Makyaj yapma alışkanlığım ve dolayısıyla malzemelerim yoktu. Yüzümde saklamaya gerek duymadığım pek bir pürüzüm de olmadığından nemlendirici kremlerden başka bir şeye ihtiyaç duymazdım. Çünkü her zaman olabildiğince doğallıktan yanaydım.
Bu kadar hazırlığımın sebebi Mete'nin bu sabahki mesajıydı. İki gün önceki şelale vakasından sonra kendini ancak toparlayabilmiş olmalıydı ki bugün bi
