Yaramaz, Talha’nın kucağında oynarken, içimdeki çocuksu tebessümle onların hâlini izliyordum. Talha’ya alışık bir köpekti, kucağından inmek bilmiyordu. Kendi kucağıma çağırsam da gelmiyordu. Bu durumu kıskanıp yüzümü asıyordum.
Talha benim bu hâllerime inat Yaramaz’ı bağrına daha çok bastırıyordu. Başına kondurduğu her öpücükte alttan alttan bana bakıyordu. Hoşuna gidiyordu verdiğim tepkiler.
“İçeri gidelim mi oğlum? Anne ikimizi de dövecek yoksa.”
Hırsla Yaramaz’ı kucağıma alıp göğsüme bastırdım. “O benim!”
“Olabilir, sen de benimsin, ben hiç seni kucağıma çekiyor muyum?”
Allah’tan çekmiyor çekse kim bilir ne olur? “Her fırsatta sarılıyorsun, sanki uzak duruyorsun.”
“İnan bu sana yakın olmayışım. Bana karşı güvenin olsa seninle yapmak istediğim çok şey var.”
Kucağımda durmayan Ya
