Gece, şehrin üst katmanlarını sessizce örtüyordu; ama alt katmanlarda bambaşka bir dünya nefes alıyordu. Bu dünya, Efe’nin babasından miras kalan karanlık ve derin sırlarla örülmüştü. Beton ve loş ışıklar arasında yankılanan adımlar, hem korku hem de güç hissi veriyordu.
Efe, gölgesi duvarlara düşerken ağır adımlarla ilerliyordu. Her adımı, şehrin alt dünyasının ritmiyle uyum içindeydi.
Babasından kalan bu miras, sadece bir güç kaynağı değil; aynı zamanda bir zincir, bir sorumluluk ve bir tuzak gibi duruyordu.
Cem, biraz geride duruyor, Efe’nin kararlılığına tanıklık ediyordu. Efe’nin duruşu, sadece fiziksel değil; psikolojik bir baskı yayıyordu. Kararlılığı, çevresindeki herkesin nefesini kesiyordu.
"Bu dünya… babamdan bana kaldı," dedi Efe, sesi soğuk ve derindi. "Sadece sahip olmakl
