Birinin bana seslenmesiyle açtığım gözlerimi, ışık yüzünde geri kapatmak zorunda kaldım. Hangi ara uyuduğumu hiç bilmiyorum. En son oflaya puflaya yatağa uzanmak zorunda kalmamdı. Sonrası yok. Yüksek ihtimalle sıkıntıdan uyuyakalmış olmalıyım.
"Asel, Elif kızın kalmasına yardım et çocuğum." diyen Asiye Teyze'nin sesi ile gözlerimi ovuşturdum.
Yanıma gelen Asel doğrulmam için yardım ettiğinde teşekkür ettim. Uyku mahmurluğunun verdiği ağırlık hâlâ üzerimdeydi. Göz kapaklarım sanki tonlarca yük taşımışım gibi kapanık, duruyordu. Bir türlü kendime gelememiştim. Başımı kaldırıp etrafa baktığımda Asiye Teyze'nin elinde tuttuğu tepsiyi gördüm. Gülümseyerek yüzüme baktığında gözümün önünde annem canlandı. O da ne zaman hasta olsam bir kase sıcak çorba yapar, gülümseyerek yüzüme bakardı. Babam v
