Koridorda Tolga’yla yan yana yürüyorduk ki, birden ileriden tanıdık bir silüet çıktı. Pars elleri cebinde sert adımlarla üzerimize yürüyordu. Yüzündeki o hafif çatık ifade, ne kadar uğraşsam da çözemediklerimden biriydi.
“Yüzbaşım… ne işiniz var burada?” dedim, biraz şaşkın, biraz da merakla.
Bakışlarını önce Tolga'ya sonra bana kaydırdı. “Azad’ı görmeye geldim,” dedi.
Bir an düşündüm, kaşlarım hafifçe kalktı. “Azad’ın bugün taburcu olması gerekmiyor muydu?”
“Evet, öyle,” dedi Pars. “Ama çıkmadan önce konuşmam gereken şeyler var.”
Tam o sırada Tolga araya girdi, gülümsemesi hâlâ yerindeydi. “O zaman birlikte gidelim. Ben de son kontrollerini yapacaktım.”
Pars ona sadece kısa bir bakış attı. Yorum yok, mimik yok… ama o bakışın altındaki gerilimi hissetmemek imkânsızdı.
Üçümüz yan ya
