Karargâhın içine adım attığımda, içerideki hava dışarıdan daha soğuktu sanki. Beton duvarlar, tavandaki eski floresan lambaları ve askerlerin yürürken çıkardığı ayak sesleri... Hepsi tanıdık ama yabancıydı.Aradan geçen yıllar hiçbir şeyi unutturmamıştı. Koridorun hemen sağında büyükçe bir çerçeve dikkatimi çekti. Yaklaştıkça içimde bir kıpırtı hissettim. Resimdeki adam, sert bakışlı, düzgün yüz hatlarına sahipti. Üniforması tertemizdi. Gözleri öyle netti ki sanki beni izliyordu. Altında kalın harflerle yazan isim gözümü yaktı, Akif Demirağ...
Zaman bir anlığına durdu.
***
“Baba… neden buraya geldik?”
Sesim tizdi, ürkekti. Ayaklarımın altındaki taş zemine bastıkça içim ürperiyordu.
“Annemi yalnız mı bırakacağız? O çok üşür orada…”
Babam yere çömeldi. Yüzü, her zamanki gibi sertti ama
