23. BÖLÜM
Boğuluyordum sanki… Göğsümde bir kaya varmış gibi, nefes almak bile zorlaşıyordu artık. Yaşanan onca şey, yüreğimin kaldırabileceğinden fazlaydı. Kalabalığın ortasında her şey üzerime üzerime geliyordu. Derin bir nefes almaya çalıştım ama sanki hava bile kaçıyordu benden. Bindallımı sımsıkı tuttum, çırpınan bir kuş gibi kaçtım o hengameden ve konağın içine doğru koştum.
Yukarı çıktığımda koridorun sessizliği bir nebze olsun iyi geldi. Kapımı açtım, odama adım attım. Ayaklarım ağırlaştı, içimdeki fırtına bacaklarıma inmişti sanki. Kapıyı kapatıp arkamı yasladım. Sonra yavaşça yere süzüldüm. Direnemedim. Oracıkta hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Boğulur gibi, içime basılmış gibi… Kimse duymadı. Kimse görmedi. Herkes çoktan kabullenmişti yaşananları ama ben hâlâ yüreğime söz ge
