39. BÖLÜM
Eve döndüğümüzde Kılıç hâlâ gelmemişti. Nasıl bu hâle geldiğimizi inanın ben de bilmiyordum. Salona geçtiğimizde üçümüzün de yüzünden hiçbir şey anlaşılmıyordu. Ne hissettiğimizi çözen olamazdı. Dila annenin yanına gidip sarıldım.
“Ne oldu kızım, kötü bir haber mi var?” diye sordu endişeyle.
Kafamı yavaşça salladım, sarılmayı bırakmadım. O an tek ihtiyacım olan şey, birinin sıcaklığıydı.
Arkamızdan Cihan’ın sesi geldi:
“Kılıç geliyormuş.”
O an babaanne hemen söze atladı:
“Gelsin bakalım da anlatsın ne olduğunu.”
Hepimiz birden ona döndük. Kimse ona kızamıyordu ama herkesin içinde yanıt bekleyen sorular vardı. Babam’la gidebilirdim o an, çekip gidebilirdim... Ama gitmedim. Çünkü kimse bana “gitme” dememişti, bu sadece benim seçimimdi. Neden burada kalmak istedim bilmiyorum
