26. Bölüm
Babamın kokusu... O güven veren, çocukluğumun avuçlarında gizlenmiş o tanıdık koku. Sımsıkı sarıldığım babamı bırakmak o kadar zor geldi ki, içimdeki küçük kız çocuğu haykırarak kalmak istedi. Sanki biri bana “artık gitmelisin” demese, ömür boyu o kucakta kalabilirdim. Onun güçlü kolları, Günlerdir hasret kaldığım bir limandı. Ayrıldım, sonra yeniden sarıldım. Ne öfke, ne kırgınlık… Hepsi yerini özleme bırakmıştı. Ve özlem... Ah, insanın içini kavuran o duyguyu bastırmak her şeyden daha zormuş meğer.
Kılıç, yanımıza yaklaşınca onun varlığıyla biraz kendime geldim. Elimi usulca tuttu, saygıyla öptü. Ardından babama döndü ve gözlerinin içiyle konuşurcasına,
“İyi ki geldiniz. Gözü hep sizi aradı,” dedi.
Sözleri yüreğime işledi. Çünkü birinin beni böylesine dikkatle gözlemlemesi,
