Kılıç’la göz göze geldiğimde yüzündeki ifade her zamanki gibi kararlı ama bir o kadar da heyecanlıydı. Gözleri ışıldıyordu. Kapıdan içeri giren üniformalı askerler birer birer salona yayıldılar. Her biri gururla, onurla taşıyordu üniformasını. Kalabalık bir anda susmuştu. Müzik sustu, gözler onlara çevrildi.
Aralarından biri öne çıktı, bir diğerinin keman çantasından çıkan küçük bir hoparlörü çalıştırdı. Zeybek müziği çalmaya başladığında Kılıç, gözlerini benden ayırmadan yere doğru bir adım attı. Omuzları dikti, başını hafifçe eğdi. Ardından arkadaşları da ona katıldı.
Konağın ortasında ağır ve gururlu adımlarla zeybek oynamaya başladılar. Her hareketleri net, kararlı ve vakurdu. Kalbim göğsümde garip bir şekilde çarpmaya başladı. İlk kez… Evet, ilk kez Kılıç’a karşı içimde tarifsiz bir
