41. BÖLÜM
Kılıç’ın güçlü ama huzur veren kollarında derin bir uykuya dalmışım. Sabah, gözlerimi hafifçe araladığımda yanağımda sıcak, yumuşak bir dokunuş hissettim. O an, rüyada mıyım diye düşünmeden edemedim. Göz kapaklarımı araladığımda, karşımda Kılıç’ın gülümseyen yüzünü buldum. Gözlerinde bir parıltı vardı; sanki bana değil de içindeki huzura bakıyor gibiydi. Gülümsedi. Ben de karşılık verdim, dudaklarım istemsizce kıvrıldı.
Ama o sıcak anın içinde, akşam yaşadığımız tatsız tartışma birden zihnime üşüştü. Kalbime ince bir sızı doldu. Aniden kendimi geri çektim, kollarımdan kurtuldum. Ellerimi göğsümde birleştirip somurtarak, "Küsüm ben sana," dedim. Sesimde biraz kırgınlık, biraz da naz vardı.
Kılıç, kendine has o koca kahkahasını attı. Gözleriyle beni süzerken, "Barıştık karıcım.
