44. BÖLÜM
Burnuma gelen o tanıdık cam kokusunun izini sürerken, birden kapı aralandı ve içeri Dila Anne girdi. Elinde zarif bir fincan vardı; buharı tüten, bitkisel bir çayla doluydu. Birden gözlerim parladı. “İşte bu koku!” dedim heyecanla, yerimden kalkarak Dila Anne’nin elindeki fincana doğru eğildim ve içine derin bir nefesle kokusunu çektim.
Gülümsedi. “Kokusunu mu aldın yoksa?” diye sordu gözlerimin içini okuyarak.
“Evet Dila Anne,” dedim gülerek, “daha sen odaya girmeden önce o yoğun koku doldu buraya.”
Bu sırada kızlar da arkamdan kahkahalarla bana katıldılar.
“Al bakalım o zaman, şifa olsun. Eskiden hamile kadınlara içirirlerdi bu çayı, çocukları güzel olsun diye,” dedi fincanı uzatırken. “İçinde biraz da ayva var.”
Teşekkür ederek fincanı elinden aldım. Bir yudum aldığımda
