Zehra, Berfin'in odasından çıktığında saat sabahın üçünü gösteriyordu. İki kadın saatlerdir konuşmuş, dertleşmiş, birbirlerine sarılmışlardı. Berfin gözyaşları içinde uykuya dalmıştı. Zehra ise koridorda yürürken yüzündeki o masum ifade silindi, yerini soğuk bir kararlılığa bıraktı.
Kendi odasına girdi, kapıyı kilitledi. Telefonunu çıkardı, mesaj yazdı.
"Her şey yolunda. Güvenini kazandım."
Birkaç saniye sonra cevap geldi. Demir'den.
"Sabah ara."
Zehra telefonu yastığının altına koydu. Tavana baktı. Berfin'in ağlayan gözleri geldi aklına. O kadın gerçekten inanmıştı ona. Gerçekten açmıştı kalbini. Zehra bir an duraksadı. Sonra başını iki yana salladı.
"Ben onu seviyorum," diye fısıldadı karanlığa. "Berfin'i değil."
Sabah olduğunda Zehra erkenden kalktı. Berfin daha uyuyordu. Mutfağa
