67. BÖLÜM
Bahar yavaş yavaş Frankfurt’un sokaklarına sızarken, Main Nehri’nin kenarındaki buzlar erimiş, yerine yeşilin ilk utangaç dokunuşları gelmişti; tomurcuklar henüz açılmamış, ama dallar hafifçe şişmiş, sanki şehir de içindeki köklerle birlikte nefes alıp veriyordu. Viktor artık her sabah aynı saatte uyanmıyordu; bazen gün ışığı odasına dolduğunda hâlâ yatakta yatıyor, tavandaki mor damarların hafif nabzını izliyor, bazen de gece yarısı uyanıp pencereye gidiyor, nehre bakıyordu – suyun yüzeyinde hâlâ o üç renkli ışık dans ediyordu, ama artık gizli bir sır gibi değil, şehrin doğal bir parçası gibi parlıyordu. Pençeleri hâlâ avuçlarında kıvrılı duruyordu, ama uzadıklarında artık acı vermiyor, sadece bir hatırlatma gibi hissediliyordu; mor ateş göğsünde sakin bir köz haline gelmişti, bazen uykud
- Yazar
