53. BÖLÜM
Suyun karanlığı onları tamamen yuttu. Main Nehri’nin akıntısı bedenlerini hafifçe yana itiyor, ama ikisi de kıpırdamadan duruyordu – su artık bir engel değil, sadece bir ortam haline gelmişti. Yukarıda, köprünün taş kemerleri yosun ve çamurla kaplı devasa kaburgalar gibi uzanıyordu; aralarındaki boşluklarda eski Roma tuğlaları hâlâ dimdik duruyor, bin sekiz yüz yıl önceki işçilerin el izlerini taşıyordu. Ve tam merkezde, kırmızı nabız. Gölge artık daha netti. Vladislav’ın son kırıntısı, yarı saydam bir siluet olmaktan çıkmış, damarları suyun içinde bağımsızca kıvrılan, nabız gibi atan bir varlık haline gelmişti. Yüz hatları belirsizdi ama o tanıdık kibir, o eski vampir soyluluğu hâlâ hissediliyordu – dudaklarında donmuş bir gülümseme, göz çukurlarında boş ama aç bir kırmızı. Bedeni nehir
- Yazar
