64. BÖLÜM
Viktor Sachsenhausen’deki küçük dairesine döndüğünde saat gece yarısını çoktan geçmişti; kapıyı açtığında içerideki soğuk onu karşılamadı, çünkü mor ateşin kalıntıları hâlâ havada asılı duruyor, duvarlarda ince mor damarlar gibi titreşiyordu, sanki ev onun yokluğunda bile uyanık kalmış, beklemişti. Ceketini astı, botlarını çıkardı, çıplak ayaklarıyla parkeye bastığında zeminin soğuğunu hissetti ama o soğuk artık ona yabancı değildi; yıllardır her sabah aynı soğukla uyanır, aynı soğukla pençelerini sıkar, aynı soğukla aynaya bakardı. Mutfağa geçti, musluğu açtı, suyun sesi Main Nehri’nin akışını hatırlattı ona; ellerini suya tuttu, su parmaklarının arasından akarken mor ateş hafifçe parladı, su damlaları eriyen kar taneleri gibi buharlaştı. Viktor o anda durdu, musluğu kapattı, ellerini hav
- Yazar
