Kaan
Gözümü ondan ayıramıyorum.
Beyazlar içinde, meleği andıran o eşsiz güzelliğiyle tam karşımda duruyor. Bu kadar yakın olup da dokunamamak çıldırtıyor beni. Neden evlendin be Eda? Neredeyse dokunulmaz bir hâli var. Bakmamam gerektiğini biliyorum ama bakışlarım, yüzüne mıhlanmış gibi. Ayıramıyorum.
Kalbim yıllar öncesine, ilk güne dönüyor.
Çirkindim. Şişmandım. Öyle olmasam bile etrafımdaki insanlar bana kendimi öyle hissettirirdi. Yanıma oturmaz, yüzüme alaycı bakışlar fırlatırlardı. İnsanlar iğrenerek bakardı.
Bir tek o bakmazdı.
Eda.
Nabzım kulaklarımda atıyor. Masadaki gürültü, tabakların çatal bıçak sesleri, konuşmaların uğultusu yavaş yavaş siliniyor. Geriye sadece o kalıyor.
Yüreğinin güzelliği yüzüne vuran kadın.
Ne yazık ki geç kaldım. Evlenmiş. Bu gerçeği kabullenmek i
