Gözlerimi açtığımda odada ince bir sessizlik vardı. Ne ağırdı, ne hafif. Sanki geceden kalan bir tınıydı; bitmemiş bir cümlenin son hecesi gibi. Perdeden sızan sabah ışığı, duvara Ediz’in silüetini düşürüyordu. Pencereden bakmıyordu—beni izliyordu. Sessizce.
Bir süre öylece yattım. Uyanmıştım ama hareket etmedim. Kıpırdarsam, gece boyunca içimde büyüyen o sıcaklık dağılacak gibiydi. Kıpırdarsam, belki o beni bıraktığı yerde olmayacaktı. Ama oradaydı. Hâlâ. Ve hâlâ sessizdi.
“Uyandın,” dedi. Sesinde uykudan kalma bir yumuşaklık vardı, ama asıl ağırlık başka bir yerdeydi. Belki söylemediği şeylerde.
“Uyandım,” dedim. Yataktan kalkmadım. Sadece başımı çevirip baktım. Göz göze gelmedik. Ama aramızdaki mesafe, gece boyunca hiçbir zaman bu kadar yoğun olmamıştı. Yakınlık, bedenle değil, başka
