Ediz’i görmeyeli günler olmuştu. Belki de haftalar. Zamanın tam ölçüsünü kaybetmiştim. Her gün işe gidip geliyor, dosyaları karıştırıyor, meslektaşlarımın söylediklerini duyuyormuş gibi yapıyordum. Ama gerçekte tek bir şeyi bekliyordum: Onu.
Ediz bir daha gelmedi. Aramadı. Ne bir mesaj, ne bir iz. O gece, beni o hâlimle evime bıraktığında kalbimde bıraktığı sıcaklık, sonradan bir yanma hissine dönüştü. Onu her düşündüğümde içimde bir şeyler tutuşuyor, ama ona ulaşacak tek bir yol bile bulamıyordum. Onun kim olduğu, nereden geldiği, nasıl yaşadığı… Hepsi gölgelerle örtülüydü.
Geriye tek bir ihtimal kalmıştı: Beni onun bulması.
⸻
Bu boşluğu doldurmak için bir şey yapmam gerekiyordu. Bir süredir kadın cinayetlerine dair hazırlanan bir dizi seminer vardı. Meslekî olarak da ilgimi çekiyordu
