İhanetin esareti ile başlayan ölüm, felaketin direğini sızlattı.
Ölüm, birkaç insanın gözlerinde açan çiçekler kadar gerçekçi olsa da o çiçeklerin altındaki mezar yıpratırdı insanı.
O yıprandı.
Yıprattığı gibi yıprandı.
Yıllandığı şekilde kayıplaştı.
Aldığı soluklar ona emanet gibiydi. Hissedemiyordu, hissetmekten öte ölümü arzuluyordu.
Ölüm, baş ucunda ona ninniler okuyordu.
Gözlerindeki kızarıklıkla sevdiği kadının başındaki Azraillere bir bir baktı ama onlara engel olmadı, olamadı.
Ya kardeşi,
Ya sevdiği kadın.
Ya siz?
Sevdiğinizi mi yoksa kardeşinizi mi seçerdiniz? O, kardeşini seçmek zorunda kaldı çünkü annesinden kalan tek yadigâr oydu. Annesinin emanetiydi ona küçük kız kardeşi.
Ölümün nefesi ensesindeydi.
Karanlığın yuva kurduğu odada alınan soluklar birer ölüm senfoni
