Yıldızların gözükmediği ancak ayın tüm ihtişamıyla yerli yerinde olduğu bir gecede, omuzları düşük ancak dik durmaya çalışan bir kız çocuğu vardı dışarıda. İçine ilmek ilmek işlettiği nefreti kaburgalarına gömmüş yerini büyük bir boşluğa bırakmayı yeğlemişti.
Kollarımı etrafıma sardım, gece paha biçilmezdi.
Bu nedenle gece gibi olmayı seçmiştim.
Karanlık ama naif…
"Çok fazla düşünüyorsun."
Kafamı sesin sahibine çevirdim. Bana tıpatıp benzeyen gözleriyle hiçliğime bakan kadın annemdi. Gözlerimin odağını ondan çekip tekrar geceye diktim. Bizi sarıp sarmalayan ve her şeyi yutan geceye...
"Çözmem gereken sorular var."
"Fazla kinlisin, bu sana zarar verebilir."
Alayın yuva kurduğu bakışlarımı ona çevirip göğsümde toparladığım kollarımı indirdim ve dalga geçercesine güldüm.
"Canımdan
