YAZAR ANLATIMI
Sınıyordu hayat onu. Biliyordu Hatice. İnsan çünkü hep en sevdikleriyle sınanıyordu. Ağlamaktan ve haykırmaktan sesi kısılmış, gözlerinin yaşı kurumuş öylece kızının hırkasına sarılmaya devam ediyor, dilinden ve yüreğinden duası eksik olmuyordu.
Bir telefon sesinde, bir kapı tıkırsında umutları kendinden önce ayağa kalkıyor, umduğu haber olmadığını anlayınca yarı yolda kalakalıyordu kalkmak için kırdığı dizleri.
Buna nasıl dayanılırdı? Annesi nasıl dayanmıştı iki evladının acısına? Kanlı bedenlerine sarılırken nasıl nefes almaya devam edebilmişti hayatına?
Yıllarca ona benzememek için uğraşmış, evlatlarının üstüne titremişti nefesi yettiğince. Benzememek için uğraştığı annesinin acısını şimdi anlıyordu Hatice.
Biri eline kızgın bir demiri almış da durup durup yüreğini
