MELEK
Günün geri kalanı bir sis perdesinin ardından geçti. Yemekhane de, eğitim sahası da, diğer askerlerin varlığı da... Hepsi uzak ve anlamsız geliyordu. Zihnim sürekli akşamı düşünüyordu. Kütüphane. O ıssız, tozlu, kitaplarla dolu yer. Onunla orada, kimse rahatsız etmeden...
Akşam yemeğinden sonra, kalbim göğsümde deli gibi atarak kütüphanenin yolunu tuttum. Ayaz yemeğe gelmemişti. Çocuklarla yemek yemiştik hepsi yorgundu zaten yığılmışlardı koltuklara.
Hızlı adımlarla yürüdüm. Bina, ana kışlanın arka tarafındaydı, genellikle sadece subayların ve araştırma yapanların kullandığı, sessiz sakin bir yerdi. Kapıyı itip içeri girdiğimde, eski kağıt ve cilalı ahşap kokusu burnumu doldurdu. Işıklar loştu, rafların arasında derin gölgeler oluşuyordu.
İlerledim. Ayak seslerim halının üzerinde
