AYAZ SANCAK
Karanlık, üzerimize çöken ağır, canlı bir varlık gibiydi. Adamın yok oluşunun yarattığı şok, yerini büyük bir tedirginliğe bırakmıştı. Perdenin arkasında, nefes almaya bile korkarak, hareketsiz duruyorduk. Kulak kesilmiştik, en ufak bir sesi, bir kıpırtıyı yakalamaya çalışıyorduk. Ama etrafta çıt yoktu. Sadece kuş kanat çırpışını andıran kalp atışlarımız ve sıkışık nefeslerimiz.
Melek’in parmakları koluma iyice kenetlendi, tırnakları üniformanın kumaşını geçip tenime batıyordu. Bu acı, gerçekliğe tutunmamı sağlıyordu. “Gitti mi?” diye fısıldadı neredeyse dudak hareketiyle, sesi titrekti. O da huzursuzlaşmıştı.
“Bilmiyorum,” diye karşılık verdim aynı sessizlikte, kulağına eğilerek. “Ama risk alamayız. Hiç kıpırdama.”
Dakikalar süren bir bekleyiş başladı. Her saniye, iplerimi
