MELEK
Evin içinde bir sessizlik vardı. Tim çoktan göreve çıkmıştı Ayaz’ın o sert bakışları, emirleri kulaklarımda hâlâ yankılanıyordu. Ben ise koltuğun ucunda oturmuş, ellerimi dizlerime koymuş öyle bakınıyordum. Bedenim buradaydı ama aklım… başka yerde.
Bir süre daha öyle pineklesem çıldıracaktım. Kendi kendime homurdandım. “Melek, böyle oturup zaman öldürmek sana göre değil. Ne yapıyorsun sen? Hayatında ilk kez güvenlikli bir evde sıkışıp kalınca pes mi ettin?”
Sonra bir anda aklıma geldi. Restoran. O yoğun ama bana ait olan köşem. Nerdeyse bir haftadır ara vermek zorunda kalmıştım ama içimde garip bir özlem vardı. Ocağın üstünde fokurdayan tencerelerin sesi, yağın cızırdaması, baharat kokuları… Orası benim sığınağımdı.
Ayağa fırladım. “En iyisi, işe geri dönmek,” dedim yüksek sesle.
