"Bu ne?"
Zübeyde Hanım’ın sesi koridorun sonundan yükseldi. Ne öfkeliydi ne de şaşkın; sadece çıplak bir tespitti bu. Ancak bu evde tecrübe ettiğim bir şey vardı: Zübeyde Hanım'ın "bu ne" diyerek işaret ettiği meselelerin peşi hiç kolay kapanmazdı.
Elinde demir tokalı, zamanın aşındırdığı köhne bir ahşap sandık tutuyordu. Doğrusu "tutmak" yetersiz bir kelimeydi; parmakları sandığın pirinç tutamaklarına öyle bir kenetlenmişti ki, sanki sandık canlı bir varlıkmış ve kaçmaya meyilliymiş de o buna izin vermiyormuş gibiydi. Koridordaki iki koruma, ne yapacaklarını bilemez halde birbirlerine baktılar. Hiçbiri konuşmaya cesaret edemedi.
Aras'ı kucağımda uyutmaya çalışırken kapıyı aralık bırakmıştım; sesin yankısı odama kadar sızmıştı. Bebeği usulca yatağına bırakıp kapı eşiğine süzüldüm.
"Ne
