Mutfaktan gelen kahve kokusu, sabahın henüz çözülmemiş dilini bağlarını koparıp atmıştı.
Koridorlar o loş, uykulu mahmurluğunu üzerinden atamamıştı ama o koku; bu evin her zamanki steril, yapay parfüm katmanlarını keskin bir bıçak gibi yarmıştı. Gerçek bir kokuydu bu. Bakır cezvede pişen, ağır ağır demlenmiş, içine bir tutam kakule atılmış Türk kahvesinin o topraksı, sarıp sarmalayan kokusu...
Mutfağın kapısına yaklaştım. İçeriye baktığımda zamanın durduğu o anla karşılaştım.
Zübeyde Nine ocağın başındaydı. Üzerinde sabah robası, başında geceki bornoz havlusunun yerini almış lacivert yazması... Cezveyi tutuşunda, köpüğün o en görkemli anını bekleyişinde, bir milimetrelik taşmayı bile affetmeyecek o kadim sabır vardı. Köpüğü, bir kuyumcu titizliğiyle izliyordu. Mutfağın asıl sahibi olan
