Londra’nın gri gökyüzünden boşalan yağmur, yetimhanenin Gotik pencerelerinde ağlayan bir devin gözyaşları gibi süzülüyordu. İçeride, hayatının en büyük şokunu yaşayan Aras, elindeki kağıt parçasını sanki yakıcı bir kömür tutuyormuşçasına sıkıyordu. Deniz, yani sekiz yıldır nefret ettiği o adamın, Cem’in oğlu sandığı çocuk, aslında kendi kanından, kendi canındandı. Aras’ın on yıl önce o yağmurlu gecede Elif’in rahmine bıraktığı tek hatıra, şimdi karşısında hüzünlü gözlerle ona bakıyordu.
"Aras, rengin attı... Ne yazıyor o notta? Kim geliyor?" Elif’in sesi korkuyla titriyordu. Deniz’i korumacı bir tavırla göğsüne bastırmıştı. Küçük çocuk, annesinin kalp atışlarını duyabiliyordu; bu kalp atışları bir korku marşı gibi hızlanmıştı.
Aras, notu cebine tıktı. Gerçeği şimdi söyleyemezdi. Elif zat
