Günler su gibi akıp giderken kaldığı ev ona artık bir kafesi andırıyordu. Parmaklıkları altından bir kafesti bu. Bir terazinin üzerindeydi. Eğer kafesten uçup giderse denge bozulacak terazinin öteki ucunda duran kişi kaybedecekti. Onu ayakta tutan özgürlüğü için verdiği mücadeleydi. Meriç’le üzerinde bulunduğu teraziyi yıkıp geçmek için elinden geleni yapacaktı. Bütün anılarını geri kazandığında… İşte o zaman korkunç bir insana dönüşebilirdi. Düşünürken bile kalp atışlarının ritmi değişiyordu. Beyninin içindeki ses ‘intikam’ diye fısıldadı. Bu zamana kadar tek düşündüğü anılarını geri kazanmaktı ama olayları bu keskin noktaya sürükleyen Meriç yüzünden artık intikam almayı da düşünüyordu ve intakım gerçekten acı verici olacaktı. Sonuna kadar gitmekten korkmuyordu. İnceldiği yerden kopabilir
