Belçim’in haber vermeden dışarı çıkmasına hala alışabilmiş değildi Meriç. Bu yüzden anne ve babasıyla kahvaltı masasında bir başına kaldığında bedenini dolduran öfkeyle peşinden gitmişti ama yetişememişti. Geri döndüğünde onu babası bekliyordu.
“Buna bir son vereceksin artık. Bugün mecburi olarak yeniden şehir dışına çıkıyorum. Yarından sonra döndüğümde gerekiyorsa hastaneye yatmanı sağlayacağım.”
Kontrolsüz bir kahkaha krizine giren Meriç “Saçmalıyorsun…” diyerek babasına baktı. Onun kararlı yüz ifadesini gördükten sonra annesine döndü. Sevim Hanım sanki orada değilmiş gibi dışarıyı izliyordu.
“Anne…” diye fısıldadı.
“Bu sefer yanında annen yok Meriç. Bunun üstesinden gelebilmen için elimden gelen her şeyi yapacağım.”
Başını iki yana sallayan Meriç “Hayır,” diye fısıldadı. “Bana
