“Hiiih!” dedi Arjen, Deva bebeğin Mahir’i görünce yaptığı hareketi fark edince, onu sıkıca tutup sırtını göğsüne yasladı. Ardından yönünü bahçeye doğru çevirip ufak adımlar attı ve bir yandan da onun kulağına eğilip naif bir sesle mırıldandı:
“Devacığım… Amcam? Ayıp olmuyor mu? Ben burada dururken… Çok ayıp ama! Ayrıca, ne olsun istiyorsun prensesim, sen? Bu şekilde duygularını belli edersen baban onu yok eder ve bir daha göremezsin ve biz, eğlenemeyiz. Anlıyor musun? Seninle bu duygu gizleme konusunda biraz çalışmamız gerekecek, anlaşılan…”
“Şifa! Bu kız olmamış! Başka yapalım!”
Poyraz’ın isyan dolu ve bir o kadar ağlamaklıymış gibi gelen sesini duyunca, adımlarını durdurup omzunun üzerinden kuzenini izledi.
Dudaklarını birbirine bastırdı ve ona acıyormuş gibi bakarak başını iki yana
